จะต้องเสียตัวจริง ๆ ……“ถ้าอย่างนั้นคุณชายหวง…. คะ คุณช่วยทำเบา ๆ หน่อยนะครับ…..”หม่าลั่วหางยื่นมือมาปลดเข็มขัดของตัวเองออกไปด้วยสีหน้าขื่นขม“เชี่ย! นายจะทำอะไรเนี่ย!”หวงปิงผงะ พลางคิดว่า หมอนี่บ้าไปแล้วเหรอ?“คุณชายหวง… ไม่ได้อยากจะมีอะไรกับผมเหรอ…..”หม่าลั่วหางงุนงงเล็กน้อย มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง? คุณชายหวงไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นหรอกเหรอ?หรือว่าเขาจะเข้าใจอะไรผิดไป?“ไสหัวกลับไปหาแม่แกเถอะ!”หวงปิงโกรธมาก เขายกเท้าขึ้นเตะท้องน้อยของหม่าลั่วหาง จนอีกฝ่ายก้าวถอยหลังไปไกลและเกือบจะกระเด็นเข้าในห้องน˺าชาย“แกบ้าไปแล้วเหรอ! ฉันไม่ได้พูดถึงแก ฉันหมายถึงผู้หญิงคนนั้นต่างหากล่ะ!”เขาชี้นิ้วออกไปหม่าลั่วหางสวมเข็มขัด ในขณะที่ลุกขึ้นยืนและคิดอย่างมีความสุขภายในใจโดนเตะก็ยังดีกว่าต้องเสียตัวก็แล้วกัน!เมื่อมองตามนิ้วของหวงปิง สายตาของหม่าลั่วหางก็พบกับหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่ที่หน้าบาร์เขาสายตาดีจึงมองเห็นได้อย่างชัดเจน“สวยจริง ๆ ด้วย คุณชายหวงตาถึงมากเลยครับ!”“พูดอะไรแบบนั้น สายตาของฉันมันไม่ได้แย่อยู่แล้ว”แต่เมื่อนึกถึงภาพที่หมอนี่จะถอดกางเกง หวงปิงก็รู้สึกขยะแขยงเล็กน้อยมารดามันเถอะ รสนิยมของบิดายังปกติดีอยู่!แต่เมื่อนึกถึงความซื่อสัตย์ของหม่าลั่วหาง หวงปิงจึงไม่ได้ถือสาหาความถ้าถึงขนาดสละก้นของตัวเองได้ ถึงแม้ว่ามันจะน่าขยะแขยงมากก็เถอะ แต่นั่นก็เป็นการแสดงให้เห็นว่าหม่าลั่วหางเป็นคนที่ซื่อสั
