ฉันจะต้องทำให้ให้ร้านนี้มีชื่อเสียงขึ้นมา ใช่มั้ยชางลั่ว?”หลี่นาหันหลัง และตะโกนเข้าไปในร้าน“ใช่แล้ว!”ในเวลานี้ชางลั่ววิ่งออกมาอย่างร่าเริง และกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฉันกำลังค้นคว้าขนมแบบใหม่ของพวกเราสองคนอยู่ แต่พ่อครัวทำขนมบอกว่าทำแบบนั้นไม่ได้ พวกเราสองคนจะทำของแบบนั้นให้ออกมาดีไม่ได้ เฮ้! ฉันจะทำให้เขาดูว่าส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างศิลปะและความอร่อยมันเป็นยังไง!”ชางลั่วก็มีแป้งเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าเช่นกัน แม้แต่ผ้ากันเปื้อนของเธอเองก็ด้วย นั่นทำให้เธอดูเลอะเทอะยิ่งกว่าหลี่นาสาว ๆ สองคนนี้กำลังทำเค้กอยู่จริง ๆ“เจ้านายตัวน้อยทั้งสองคน เรื่องที่พวกเธอจะผ่านการฝึกฝนการทำขนมเค้กได้ มันเป็นไปไม่ได้แน่นอน!”ในขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนพุงโลคนหนึ่งก็เดินออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนทำขนมของร้านนี้ “เธอต้องเชื่อผู้เชี่ยวชาญสิ!”“ฮิ ๆ พวกเราเรียนเล่น ๆ เท่านั้นแหละค่ะ” หลี่นาไม่ต้องการที่จะมีเรื่องกับพ่อครัวทำขนม จึงเอ่ยปากพูดออกมา“อืม แต่ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็เป็นหัวหน้า ส่วนฉันก็แค่ต้องทำขนมให้ดีเท่านั้น”พ่อครัวทำขนมยักไหล่ “แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่ควรจะเลิกงานได้แล้วฉันขอตัวก่อน เจ้านายทั้งสองคน พวกเธอสองคนค่อย ๆ คิดให้ดีล่ะ”จากนั้นเขาก็หันหลังกลับเข้าไปสวมเสื้อโค้ตในร้าน แล้วเดินออกไปทันที“พ่อครัวทำขนมคนนี้ขี้โมโหจริง ๆ”ชางลั่วมุ่ยปาก “ทำอย่างกับว่าพวกเราจะไปขโมยฝีมือของเขาได้อย่างนั้นแหละ”“เขาเองก็กำล
