คิดว่าแกกำลังอยู่ที่ไหน?สวนสาธารณะงั้นเหรอ?”ผู้กำกับยังคงกล่าวออกมาด้วยความโกรธ “แกทำให้ฉันเสียเวลาและอารมณ์เสีย ถ้าหากไม่ให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาสั่งสอนแก ความโกรธในใจของฉันก็คงจะไม่ลดลงแน่!”“งั้นเหรอ?”ฉินเฉาขมวดคิ้ว “ฉันก็แค่ไม่อยากไปทำลายความกระตือรือร้นของผู้หญิงคนนั้นเท่านั้นเอง”“ความกระตือรือร้นของยัยนั่นมันไม่มีค่าอะไร เวลาของฉันต่างหากล่ะ คือสิ่งที่สำคัญที่สุด!”ผู้กำกับตะคอกใส่“นายเป็นผู้กำกับที่มีชื่อเสียงหรือไง?”“ยังไม่ใช่ แต่วันหนึ่งฉันจะต้องเป็นให้ได้”ผู้กำกับกล่าวออกมาด้วยความภาคภูมิใจ“แล้วนั่นไม่ถูกหรือไง!”ฉินเฉาพูดออกมา “นายยังไม่ใช่ผู้กำกับที่มีชื่อเสียง พวกเขาก็ยังไม่ใช่นักแสดงที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน พวกนายทุกคนเป็นคนที่มีความฝันเหมือนกันทั้งนั้น เพียงเพราะนายเข้าใกล้ความฝันมากกว่า นายก็สามารถเหยียบย˹าความฝันของคนอื่นได้แล้วงั้นเหรอ?”ฉินเฉากล่าวออกมา แล้วจ้องมองผู้กำกับไปด้วย “ถ้าหากเป็นแบบนั้น ฉันก็สามารถทำลายความฝันของนายได้ง่าย ๆ เหมือนกัน”“ฮ่า ๆ ๆ! ขี้โม้ชะมัด ขี้โม้จริง ๆ!”ผู้กำกับหัวเราะออกมาจนน˺าตาไหล “ฉันเป็นผู้กำกับมาหลายปีแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินคนขี้โม้แบบไม่มีขอบเขตแบบนี้ แกมันก็เป็นได้คนธรรมดาเท่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าฉัน แกก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากคนชั้นต˹าที่ไม่มีค่าอะไร!”“นายบอกว่าใครเป็นคนชั้นต˹านะ?”ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออกทันท
