ไปเถอะ…..เรื่องนั้นต้องใช้ความกล้าเยอะกว่าเดิมซะอีก“นายแสดงเป็นคนที่จู่ ๆ ก็ถูกเงินรางวัล 5 ล้านหยวนก็แล้วกัน”ผู้กำกับเอ่ยแล้วโบกมือให้เขาส่ง ๆ“เอ่อ”ฉินเฉาพลันตกใจขึ้นมา อีกฝ่ายให้หัวข้อเดียวกันกับที่หลูเหม่ยจวนให้เขามาได้ยังไง?มันเป็นเรื่องบังเอิญงั้นเหรอ?หรือว่าผู้กำกับคนนี้จะไร้ความคิดเหมือนหลูเหม่ยจวนกันแน่…..ฉินเฉาคิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลัง“แสดงไม่ได้งั้นเหรอ? ถ้าหากแสดงไม่ได้ก็ออกไปซะ”ผู้กำกับโบกมือ “วันนี้เลิกงานแล้ว”“โอ้ ผู้กำกับคะ ใครบอกว่าแสดงไม่ได้กันล่ะ แสดงได้สิคะ แสดงได้แน่ ๆ!”หลูเหม่ยจวนที่อยู่ด้านหลังรีบกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว “ผู้กำกับผู้กำกับให้โอกาสเถอะนะคะ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่พวกเราจะได้เล่นเป็นนักแสดงสมทบ”“แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับฉันล่ะ?”ผู้กำกับไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง “ทุก ๆ วันฉันเห็นคนอย่างเธอมาตั้งมากมาย ให้ฉันมาดูแลทีละคน ฉันไปดูแลตัวเองไม่ดีกว่าหรือไง?”“แต่ผู้กำกับคะ… คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ…..”หลูเหม่ยจวนกังวลมาก เธอเดินเข้าไปดึงแขนของผู้กำกับเอาไว้ไม่ให้เขาเดินจากไป“ปล่อยนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนเรียนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ยัยนี่มันบ้าไปแล้วหรือไง? ยัยบ้า!”ความอดทนของผู้กำกับพังทลายลงทันทีเมื่อฉินเฉาเห็นว่าหลูเหม่ยจวนยังคงยืนกรานอยู่แบบนั้น ในใจของเขาก็พลันอ่อนไหวผู้หญิงคนนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งเคยพบเธอเป็นครั้งแรก แต่เธอก็ยินดีท
