หนักมากหรือเปล่า?”ฉินเฉาเดินเข้าไปหาฮัวเหนียง ซึ่งในเวลานี้มีเลือดไหลอยู่บนไหล่ของเธอ“ข้าไม่เป็นอะไร”ฮัวเหนียงส่งยิ้มให้กับฉินเฉา รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่นและเยียวยาจิตใจได้ดี“บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? มาเถอะ ให้ฉันดูหน่อย”ฉินเฉากล่าว ก่อนที่จะวางมือลงบนไหล่ของฮัวเหนียงเบา ๆ และในขณะเดียวกันก็คิดที่จะรักษาฮัวเหนียงด้วยพระสูตรหัวใจเพชรแต่ทว่าสีหน้าของฮัวเหนียงพลันเปลี่ยนไปในทันที เธอรีบผลักฉินเฉาออกไป“คุณชาย ไม่ได้นะคะ!”“ทำไมล่ะ?”ฉินเฉาผงะ แล้วจ้องมองฮัวเหนียง“คุณชาย ถึงแม้ว่าคุณชายจะหวังดี แต่ว่าเมื่อครู่นี้ คุณชายเกือบจะฆ่าฮัวเหนียงอยู่แล้ว…..”
