งซูเฟยแดงก˹า เธออยากจะร้องไห้ออกมาเหลือเกิน“วางใจเถอะค่ะ นายท่านฉินไม่เป็นอะไรจริง ๆ”เสี่ยวไป๋จดจำซูเฟยได้ เธอจึงอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง “เมื่อครู่นี้เขาเคลื่อนไหวออกมาจากก้อนเมฆด้วยความเร็วสูง ส่วนที่เห็นว่าแหลกสลายไป มันเป็นแค่เงาเท่านั้น”“จริงเหรอ?”ซูเฟยกระพริบตาคู่โตของเธอ พร้อมทั้งมองไปยังก้อนเมฆดังกล่าวฝ่ายหลี่เจิ้นนั้นไม่ใช่คนโง่เขลา เขารู้สึกได้ว่าก้อนเมฆของเขาไม่ได้เฉือนร่างของอีกฝ่ายไปจริง ๆ จึงขมวดคิ้วมุ่นผู้ชายคนนี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วมากจริง ๆขวับ!ทันใดนั้นเอง บนท้องฟ้าที่ว่างเปล่าก็เปล่งแสงสว่างวาบ และร่างของฉินเฉาก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งอีกทั้งใต้ฝ่าเท้าของเขาก็ยังเหยียบอยู่บนกระบี่หยินหยางราชันย์มารเล่มสีดำ“พอได้เห็นแกใช้วิชากระบี่ลับ ฉันก็รู้สึกคันไม้คันมือ อยากแลกเปลี่ยนกระบวนท่าบ้าง”เมื่อพูดจบ ฉินเฉาก็ควบคุมกระบี่หยินหยางราชันย์มารให้ลอยกลับเข้ามาในมือ แล้วแทงเข้าไปในหน้าอกของตัวเองทันที“อะไรกัน!”ทันทีที่เห็นแสงสีฟ้าหลั่งไหลเข้าไปในร่างกาย หลี่เจิ้นก็พลันตกตะลึง “เจ้าใช้วิชากระบี่ลับได้ยังไง?”“มีอะไรที่ยากเกินจะเรียนรู้งั้นเหรอ?”ฉินเฉาฉีกยิ้ม ก่อนที่จะเปล่งเสียงออกมา “ข้ามีกระบี่เทพ กระบี่หยินหยางราชันย์มาร! วิชากระบี่ลับ กระบี่หยินหยางราชันย์มาร!”จากนั้นกระบี่เล่มยาวสีดำก็จมหายเข้าไปในร่างกายของเขาทันทีในชั่วพริบตานั้น เสื้อคลุมตัวยาวสีดำได้เข้ามาพันร่างกายของฉินเฉา
