สื้อผ้าของเขาตราบใดที่เขายังมีพลังลมปราณ เสื้อผ้าของเขาก็จะได้รับการปกป้องไปด้วยเช่นเดียวกันเพราะว่าเสื้อผ้าของเขานั้นคืออาร์ติแฟค“อะไรกัน!”หลี่เจิ้นประหลาดใจมากที่เห็นว่าการโจมตีของตนนั้นไร้ผลผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งมากจริง ๆ“นี่น่ะเหรอที่เรียกว่าน่ากลัว?”ฉินเฉาออกแรง และทันใดนั้นกระบี่ก็แตกหักในทันทีเพล้ง!เสียงอันดังก้องนี้ทำให้หลี่เจิ้นเจ็บไปถึงหัวใจ“จะ เจ้าทำลายกระบี่ของข้า!”เขาฝึกตนมานับพันปี กระบี่เล่มนี้ก็เหมือนกับเพื่อนที่ดีที่สุด ซึ่งคอยอยู่เคียงข้างเขามาเสมอแต่ตอนนี้มันกลับถูกบดขยี้ไปแล้ว“ของเล่นชิ้นนี้ไม่แข็งแรงเอาซะเลย”ฉินเฉาโยนกระบี่เล่มนั้นออกไป “นอกจากนี้ การที่แกวิ่งมาก่อเรื่องขึ้นถึงในนิกายของฉัน แล้วฉันยังไม่ฆ่าแกก็นับว่ามีความอดทนมากแล้ว”“สมควรตาย!”หลี่เจิ้นโมโหมาก เขายื่นมือออกไป ทันใดนั้นกระบี่ที่หักอยู่บนพื้นก็กลับเข้ามาในมือของเขากระบี่ที่หักไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาในการฝึกฝนอีกกี่ปีถึงจะสามารถซ่อมแซมมันกลับมาได้แต่วันนี้เขาจะต้องเอาคืนความแค้นในครั้งนี้เสียก่อน“ตอนแรกข้าต้องการที่จะชิงสมบัติเท่านั้น แต่ว่าตอนนี้ข้านึกอยากจะทำลายนิกายของเจ้าให้สิ้นซากเสียแล้ว…..”หลี่เจิ้นนำคมกระบี่ที่หักไปแล้ว แทงเข้าไปในหน้าอกของตัวเอง“ข้ามีกระบี่เทพ วิชากระบี่ลับ กระบี่ทลายเมฆา!”สิ้นเสียงนั้น กระบี่ที่หักไปแล้วก็กลายเป็นประกายแสง และพุ่งเข้าไปในร่างกายของเขาชุดนักพรตของเขา
