นึ่งจริง ๆ งั้นเหรอ?”หวังจิ่งเฉินกล่าวขึ้นมา “ดังนั้นคุณก็เลยเข้าไปล่วงเกินเธอสินะ โง่จริง ๆ!”เขานึกอยากจะเข้าไปตบปากของหมอนี่จริง ๆ แต่เมื่อคิดถึงภาพลักษณ์แล้วก็ต้องอยู่เฉย ๆ เอาไว้“ท่านประธานครับ คุณต้องการให้ผมเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาพาตัวเขาออกไปหรือเปล่า?”หวังจิ่งเฉินหันหน้าไปกล่าวกับซูเฟยด้วยความนอบน้อมการกระทำของเขาทำให้ทุกคนตื่นตระหนกเชี่ย คุณหวังเรียกสาวสวยคนนี้ว่าอะไรนะ?ทะ ท่านประธาน?ทุกคนที่อยู่ในฝ่ายวางแผนกลยุทธ์ต่างพากันโง่งม แม้แต่โทรศัพท์ของหลานเหม่ยเฟิ่งก็ยังร่วงลงไปกับพื้นโดยที่เธอนั้นไม่รู้ตัวเมื่อมองหน้าหลิวเทียนเฉิงอีกครั้ง ตอนนี้ร่างของเขานั้นแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่าเขาจ้องมองผู้หญิงซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามที่เขารู้จักมานานหลายวันเธอ เธอคือ…ประธานบริษัท?บัดซบเอ๊ยที่จริงแล้วคนที่หลิวเทียนเฉิงไปล่วงเกินก็คือประธานบริษัท…..จบแล้ว คราวนี้ถึงคราวจบสิ้นจริง ๆ แล้ว“เรียกมาเลย ฉันคิดว่าเขาคงจะยังดูแลตัวเองไม่ได้”เมื่อซูเฟยเห็นท่าทางนิ่งอึ้งของหลิวเทียนเฉิง เธอก็พยักหน้าแล้วกล่าวออกมาหวังจิ่งเฉินรีบทำตามคำสั่งนั้นทันที ในไม่ช้า เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็เดินเข้ามาจับตัวหลิวเทียนเฉิงแล้วพาออกไปข้างนอก“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”แต่ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ หลิวเทียนเฉิงจะได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เขาดิ้นรนอย่างรุนแรงเพื่อให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปล่อย
