ตารอคอยคำต่อไป“ตาแก่… สุดที่รักของฉัน”ซูเฟยโพล่งคำนี้ออกมา“ตาแก่อะไรกัน ฉันยังไม่ได้แก่ขนาดนั้นสักหน่อย!”ฉินเฉาทักท้วงขึ้นมาทันที“ไม่ดีใจเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะเรียกนายว่าคุณฉินก็ได้”ซูเฟยเปลี่ยนวิธีการพูดของเธอไปทันที“ดีใจสิ ฉันดีใจมาก เธอเรียกฉันว่าตาแก่เหมือนเดิมเถอะ”อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าคำว่า คุณฉิน อะไรนั่นเป็นหมื่นเท่า“ไม่ได้หรอก นายไม่ยอมตอบตกลงตั้งแต่แรก นั่นก็แปลว่านายไม่ชอบมันน่ะสิ ใช่มั้ยล่ะ?”รอยยิ้มของซูเฟยทำให้ฉินเฉากัดฟันกรอดผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมยิ่งกว่าซูจีเสียอีก!ให้ตายเถอะ!“สองคนนั้นมันโง่จริง ๆ”หลิวเทียนเฉิงที่อยู่อีกด้านอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า “แถมยังเล่นเกี่ยวก้อยสัญญากันอยู่อีก พวกนั้นเพิ่งจะเรียนจบจากชั้นอนุบาลมาหรือไง?บริษัทของพวกเรารับคนโง่แบบนี้เข้ามาทำงานได้ยังไงกัน? น่าขายหน้าเกินไปแล้ว ฉันจะต้องเอาเรื่องนี้ไปหารือกับผู้จัดการใหญ่”พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาที่ประตูทางเข้ามีชายวัยกลางคน ซึ่งอายุประมาณ 40 ปีเดินเข้ามาในมือของเขาถือหนังสือพิมพ์ของวันนี้เอาไว้หวังจิ่งเฉินนั้นติดนิสัยชอบอ่านหนังสือพิมพ์ในเวลาพักกลางวันไม่ว่าจะเป็นข่าวเศรษฐกิจ ข่าวบันเทิง หรือว่าเรื่องซุบซิบนินทาเขาก็อ่านหมดทุกอย่างสิ่งเหล่านี้อาจจะเป็นแหล่งข้อมูลในปัจจุบันที่เว็บไซต์ต้องการก็ได้หวังจิ่งเฉินเชื่อว่าการเป็นผู้นำของบริษัทนั้นจะต้องมีสัมผัสที่ว่องไวราวกับสัตว์และจะต้องค้นพบโอกาสที่ดีที่ส
