“ใครเล่นซ่อนหากับนาย?”ซูเฟยกัดริมฝีปาก ไม่รู้ว่าทำไมดวงตาของเธอถึงได้เปียกชื้นแบบนี้เมื่อเธอเห็นฉินเฉา จังหวะการเต้นของหัวใจก็พลันกระหน˹าอย่างบ้าคลั่ง หากแต่ความเจ็บปวดและความชินชาก็ได้แล่นผ่านเข้ามาดูเหมือนว่าอารมณ์ที่เก็บซ่อนเร้นเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจก็โผล่ขึ้นมาเช่นเดียวกันอารมณ์เหล่านี้ได้ขับน˺าตาของเธอให้รื้นขึ้นมา นั่นทำให้ซูเฟยรู้สึกว่าดวงตาของเธอกำลังเปียกชื้นมากกว่าปกติเธอกำลังใช้ความพยายามอย่างหนักในการควบคุมตัวเองเอาไว้อย่าร้องไห้ออกมานะ ซูเฟย เธอต้องไม่ร้องไห้ออกมาเธอพยายามอย่างหนักมาจนถึงขนาดนี้ เธอต้องห้ามร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขาเธอกัดริมฝีปากของตัวเอง เพื่อให้ความรู้สึกเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ความเศร้าของเธอ“ฉันมีธุระของฉัน นายเลิกมารบกวนฉันได้แล้ว”หลิวเทียนเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าซูเฟยดูอารมณ์ไม่ดีนัก แต่ทว่าต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ชอบเขาเยี่ยมไปเลย เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา คราวนี้เขาจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อทำให้ลูกน้องคนสวยของเขาได้เห็นถึงความกล้าหาญในตัวเขาให้ได้ดังนั้นเขาจึงจัดเนคไทของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างเย็นชา“นายเป็นใคร? ที่นี่คือโรงอาหารที่อยู่ภายในบริษัทของเรา คนนอกไม่สามารถเข้ามาข้างในได้”“แล้วนายเป็นใคร?”ฉินเฉาเบนสายตาไปมองชายที่อยู่ในชุดสูทและสวมรองเท้าหนัง“ฉัน หลิวเทียนเฉิง เป็นผู้จัดการของบริษัทนี้ นายควรจะรีบออกไป ก่
