มคิดนี้ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวนั่นเป็นเพราะว่าเธอขายเรือนร่างของตัวเองแน่นอนว่าในตอนนี้จะต้องมีใครสักคนที่คิดแบบนั้น ว่าที่เธอสามารถเข้ามาในบริษัทนี้ได้ เป็นเพราะว่าเธอขายเรือนร่างและใช้มันยั่วยวนผู้จัดการหลิวเทียนเฉิงของฝ่ายวางแผนกลยุทธ์โอ้“เพื่อนร่วมงาน รังเกียจหรือเปล่า ถ้าหากผมจะนั่งตรงนี้ด้วยคน?”ในขณะนั้นเอง หลิวเทียนเฉิงได้ถือถาดอาหารกลางวันของตัวเองและเดินเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ“ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจเลยครับ! บอสนั่งตรงนี้ได้เลย”เพื่อนร่วมงานรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเพื่อให้หลิวเทียนเฉิงมานั่ง“ขอบคุณมาก”หลิวเทียนเฉิงพยักหน้าด้วยความสุภาพ แล้วจึงนั่งลงซูเฟยไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เธอเริ่มกินทาร์ตไข่ด้วยท่าทีอันสง่างามหลิวเทียนเฉิงแอบถอนหายใจออกมาภายในใจเขาเคยเห็นผู้หญิงสวย ๆ ทานอาหารมาก็มาก แต่มีสาวสวยเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ที่ทานอาหารด้วยท่าทีที่สง่างามแบบนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่โดดเด่นและสะดุดตาอย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกินถ้าหากได้เธอมาครอง เขาจะรู้สึกภาคภูมิใจขนาดไหนผู้หญิงที่เขาเคยควงมาก่อนหน้านี้ หากมีหน้าอกก็จะไม่มีสมองหากมีสมองก็จะไม่มีหน้าอกแน่นอนว่าสำหรับผู้หญิงนั้น การมีหน้าอกเป็นเรื่องที่สำคัญกว่าส่วนผู้หญิงที่ฉลาดเกินไปก็ไม่ค่อยน่ารักสักเท่าไหร่ผู้ชายจึงหันไปชื่นชอบสาวบ๊องที่มีหน้าอกใหญ่แทนหลิวเทียนเฉิงจ้องมองซูเฟยทานอาหารด้วยสายตาอันโง่งมเมื่อซูเฟยรู้สึกได้ถึงสายตาอันน่า
