นแค่พนักงาน นั่งตรงนั้นไม่ได้หรอกค่ะผู้จัดการหลิว ฉันจะแยกไปทานข้าวเองคนเดียว”“โอ้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”หลิวเทียนเฉิงจัดเนกไทของตัวเอง “คุณเพิ่งจะเข้ามาในฝ่ายวางแผนกลยุทธ์ของพวกเรา และผมก็ยังไม่ได้ชวนคุณไปทานข้าวด้วยกันเลย ทำไมคุณไม่ตอบรับคำเชิญนี้ล่ะครับ?”“โอ้?”ซูเฟยเลิกคิ้ว นั่นทำให้แววตาของหลิวเทียนเฉิงดูโง่งมขึ้นมา“ผู้จัดการหลิวชวนพนักงานที่เข้ามาใหม่ไปทานข้าวด้วยทุกคนหรือเปล่าคะ?”“นั่นไม่ใช่เลยครับ”หลิวเทียนเฉิงส่งรอยยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุดไปให้เธอ “มีเพียงพนักงานที่ชาญฉลาดอย่างคุณเท่านั้น ถึงจะทำให้ผมอยากชวนไปทานข้าวด้วยกัน”“นั่นยิ่งไม่ได้เลยค่ะ”ซูเฟยส่ายหน้าทันที “ฉันไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ มองว่าฉันพิเศษกว่าใคร หรือมองฉันด้วยสายตาอย่างอื่น ดังนั้นฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ ผู้จัดการหลิว ฉันอยากไปทานข้าวตรงนั้น”ซูเฟยชี้นิ้วไปยังบริเวณที่เพื่อนร่วมงานในฝ่ายวางแผนกลยุทธ์กำลังทานอาหารอยู่ด้วยกันเพื่อนร่วมงานเหล่านี้แสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาทานอาหารในขณะที่กำลังมองเหตุการณ์ด้วยความสนุกสนาน“เอ่อ….” หลิวเทียนเฉิงไม่คิดว่าพนักงานใหม่ที่ชื่อว่า ซูซิน จะไม่ไว้หน้าเขาแบบนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาจึงไม่พูดอะไร ได้แต่ยักไหล่แล้วหันหลังเดินออกไปแทนซูเฟยเกียจคร้านเกินกว่าจะให้ความสนใจเขา เธอเดินไปซื้อทาร์ตไข่สองชิ้นและนมแก้วหนึ่งในโรงอาหาร แล้วจึงเดินมานั่งข้าง ๆ เพื่อนร่วมงานของเ
