อาไว้กับพื้นดิน แล้วก้าวเข้ามาโอบกอดฉินเฉาเอาไว้“ถ้าหากนายให้ฉันพึ่งพานายอยู่แบบนี้… ต่อไปฉันก็จะอยู่ไม่ได้โดยที่ไม่มีนายน่ะสิ…..”“ด้วยความสัตย์จริง ฉันเข้าไปยุ่งตอนไหนกัน?”ฉินเฉาเถียงขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันก็แค่คอยดูอยู่เท่านั้น ถ้าหากเธอลุกขึ้นมาไม่ได้ ฉันก็จะเป็นคนคอยดันก้นของเธอให้เอง”“ไปไกล ๆ เลย นี่มันคำเปรียบเปรยอะไรของนายกันหะ?”ซูจีบิดหูของฉินเฉาเบา ๆเธอรู้ตัวแล้วว่าเธอคิดถึงผู้ชายคนนี้จริง ๆ …..ดูเหมือนว่า ขอเพียงแค่เขาอยู่ที่นี่ เธอก็จะไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรอีกเลยจำได้ว่าตอนที่พบกันในสวนสาธารณะเฉาหยางในตอนนั้นมีพวกนักเลงพยายามที่จะเข้ามาลวนลามเธอ เธอซึ่งเป็นศิษย์ที่ร˹าเรียนพระพุทธศาสนานั้นไม่สามารถที่จะลงมือทำร้ายพวกเขาได้…..แต่เขากลับก้าวเข้ามาปกป้องเธอเอาไว้ด้วยความกล้าหาญ…..อ้อมแขนของเขาอบอุ่นเช่นนี้อยู่เสมอ…..“ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็อยากให้เธออยู่กับฉันตลอดไป……”ฉินเฉาลูบผมยาวสลวยของซูจีอย่างแผ่วเบาผู้หญิงคนนี้ต้องการที่จะยืนหยัดต่อสู้ด้วยตัวเองมาเสมอแต่มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับเธอด้วยเช่นกัน กับการที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะต้องควบคุมดูแลวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้นอีกทั้งกลุ่มผู้ศรัทธาของเธอก็ไม่ใช่คนดีเสียด้วย“ไปกันเถอะ คราวนี้ฉันมาพาเธอกลับบ้าน”ฉินเฉากล่าว พร้อมกับสัมผัสใบหน้าอันเรียวเล็กของเธอ“ไม่ได้หรอก”แต่ซูจีนั้นส่ายหน้า “สงครามที่นี่เพิ่งจะจบลง เรื่องที่ฉันจะต้องจัดการก
