ของเธอก็คลอไปด้วยหยาดน˺าตาอย่างห้ามไม่ได้เธอคิดไม่ผิดจริง ๆเขามาที่นี่แล้วมีเพียงแต่เขาเท่านั้นที่จะเป็นคนรักของเธอ“เจ้า!”ลูซิเฟอร์จ้องมองชายที่ยืนอยู่บนท้องฟ้า พร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น“เจ้า! เป็นเจ้าจริง ๆ!”แมมม่อนตะโกนออกมาดังลั่น ความโกรธพลันลุกโชนอยู่ภายในร่างกายของเขาแม้แต่เบลเฟกอร์ที่กำลังนอนหลับอยู่ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อมองชายที่อยู่บนฟ้าผู้นั้น“เป็นฉันเอง…..”ฉินเฉาซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำและกลับคืนสู่ร่างมนุษย์แล้วกำลังเหยียบอยู่บนกระบี่หยินหยางราชันย์มารและลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างสง่างาม “ฉันมาเพื่อพาเธอออกไปจากที่นี่”เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมาชี้โรซี่ที่กำลังยืนอยู่ด้านล่าง“พวกเจ้ามีความสัมพันธ์ต่อกันจริง ๆ สินะ”ลูซิเฟอร์ขมวดคิ้ว “แต่เจ้าคิดเหรอ ว่าข้าจะยอมให้เจ้าพาตัวภรรยาของข้าไป?”ไม่ต้องรอให้เขากล่าวสิ่งใดออกมาอีกครั้ง แมมม่อมผู้นั่งไม่ติดเก้าอี้ก็พลันกระพือปีกบนแผ่นหลังแล้วกระโดดออกมาทันที “มนุษย์ผู้น่ารังเกียจ! ในเมื่อเจ้ากล้าส่งตัวเองมาถึงที่ ข้า แมมม่อนผู้นี้ก็จะฉีกร่างของเจ้า!”เมื่อพูดจบเขาก็กระพือปีกอีกครั้ง จากนั้นร่างของเขาได้พุ่งทะยานเข้าไปหาฉินเฉาด้วยความรวดเร็วราวกับสายลมทันที“มนุษย์ผู้นี้มาหาที่ตายที่นี่หรือไง?”ลิเวียธานกอดอก มองร่างทั้งสองที่กำลังจะพุ่งเข้าปะทะกันบนอากาศ“มนุษย์ก็มักจะโง่เขลาเช่นนี้อยู่เสมอ…..แต่รูปร่างหน้าตาของเขาดูน่าสนใจอ
