สโต้ด้วยความเย็นชา “ถึงนายจะเป็นพันธมิตร แต่ถ้าหากฉันต้องการที่จะฆ่านาย มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”“โอ้ เท่าที่ฟังมา นี่คือการคุกคามกันไม่ใช่หรือไง?”เมฟิสโต้เลิกคิ้ว “ฉันสามารถใช้มันเป็นชนวนในการแตกหักระหว่างพันธมิตรได้เลยหรือเปล่า?”“เอาล่ะ เมฟิสโต้ พอได้แล้ว”หานปิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยปากออกมา “ตอนนี้พันธมิตรของพวกเรากำลังโมโหจะแย่อยู่แล้ว นายเลิกไปยั่วโมโหเขา แล้วส่งเขาลงนรกไปเดี๋ยวนี้”“นายท่าน ผมยินดีที่จะช่วยเหลือนายท่านครับ”เมฟิสโต้โค้งคำนับ ก่อนที่จะหันหน้าไปมองฉินเฉาอีกครั้ง “และถ้าหากฉันไม่ต้องไปรับนายกลับมา ฉันก็จะยิ่งรู้สึกยินดีมากกว่านี้”“นายก็หวังให้มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?”ฉินเฉาข่มอารมณ์โกรธของตัวเอง “ช่วยส่งฉันไปที่นั่นเร็ว ๆ ทีเถอะขอร้องล่ะ โอเคมั้ย?”“รู้แล้วน่า”เมฟิสโต้วางมือลงบนไหล่ของฉินเฉา แล้วขยิบตาให้ “ถึงแล้ว”“อะไรนะ!”ในขณะที่ฉินเฉากำลังประหลาดใจ เขาก็พบว่าทัศนียภาพรอบตัวได้เปลี่ยนไปแล้วที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่แสนอบอุ่นของซูเฟยอีกต่อไป แต่ไม่ว่าจะหันไปทางไหน เขาก็เจอแต่แมกมาสีแดงฉาน“กลับมาอีกครั้งจนได้…..”ฉินเฉามองทะเลสาบแมกมาที่อยู่ไกล ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเช่นนี้“ฉันอุตส่าห์คิดว่าทั้งชีวิตนี้จะไม่ลงนรกมาอีกแล้วแท้ ๆ …..”ฉินเฉาส่ายหน้า “เอาล่ะ ได้โปรดบอกฉันทีว่าโรซี่อยู่ที่…ไหน…..”แต่เมื่อฉินเฉาหันหลังไป เขาก็ได้แต่ตกตะลึงเพราะรอบตัวเขา ไม่มีใครอยู่เ
