มฝันจริง ๆฉินเฉารู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาทันทีเมื่อถึงตอนนี้ ในที่สุดเขาก็รู้ตัวแล้วว่าสิ่งที่เรียกว่าความฝันที่แท้จริงคืออะไรที่จริงแล้วเขา…มันไม่มีอะไรเลย…..ทั้งเจ้าพ่อแห่งสมาคมต้าฉิน ทั้งประธานของต้าฟากรุ๊ป และประมุขของนิกายหลัวซา…..ทั้งหมดมันก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้นหลังจากที่ตื่นขึ้นมาจากฝัน เขาก็เป็นเพียงแค่โอตาคุที่ถูกแฟนสาวทอดทิ้งเท่านั้น“เปิดประตูเร็วเข้า! บิดารู้ว่าแกอยู่ในบ้าน ย่ามันเถอะ รีบเปิดประตูสิวะ!”เสียงของเซี่ยเหวินจุนยังคงดังอยู่นอกประตู“มาแล้ว มาแล้ว”ฉินเฉาส่ายหน้าเพื่อกระตุ้นตัวเอง แล้ววิ่งไปเปิดประตูด้านนอกประตูนั้นมีเซี่ยเหวินจุนที่สวมเสื้อคลุมสีขาว ซึ่งกำลังกัดแตงกวาที่ถืออยู่ในมือแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ“มารดาแกเถอะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องอยู่ที่นี่ แล้วเมื่อไหร่แกจะจ่ายค่าเช่าเดือนนี้สักที?”“ใกล้แล้ว ๆ อีกสองวันน่า…..”ฉินเฉาคิดในใจว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถังแตก จะให้เอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเช่าบ้านในไม่ช้าเขาคงจะถูกไล่ออกไปอย่างแน่นอน“บัดซบเอ๊ย บิดาเบื่อที่จะต้องมาฟังคำพูดแบบนี้ทุกวัน ๆ แล้ว ขอบอกเอาไว้ ถ้าหากแกไม่จ่ายค่าเช่าบ้านภายในสามวันล่ะก็ บิดาจะไล่แกออกไปอยู่ข้างนอก! เห็นหน้าแกแล้วอารมณ์เสียจริง ๆ ไอ้เองซวย!”จากนั้นเซี่ยเหวินจุนก็เดินออกไปจากประตูโอ้…..ฉินเฉาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยความสลดใจความฝันจบลงแล้ว แต่ชีวิตยังคงต้องก้าวเดินต่อไปเขาจะต้องหางานทำ และควรจะม
