้ากับอาคารเรียนฝั่งตรงข้ามจนทำให้ผนังของอาคารถล่มลงมาทันที“ฉินเฉา…นะ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่…..”ซูเฟยรู้สึกว่าสมองของเธอรับอะไรเข้าไปไม่ทันแล้ว…..“อีกเดี๋ยวคุณก็จะได้รู้แล้ว”ฉินเฉาถอนหายใจออกมาในบางครั้งบางสิ่งบางอย่างก็จะต้องมาถึง เมื่อถึงเวลาของมัน“บัดซบ! บัดซบ! ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้!”หานฮ่าวซวนผู้ถูกเศษหินทับคำรามลั่นด้วยความไม่พอใจแสงสีดำอันมืดมนแผ่กระจายออกมารอบกายของเขา ปราณแห่งความตายได้พรั่งพรูออกมารอบ ๆเศษหินที่ทับกันอยู่นั้นลอยตัวขึ้นในทันทีร่างของเขาบินออกมาจากอาคารเรียนและลอยอยู่บนอากาศในขณะที่จ้องมองฉินเฉาด้วยความโกรธ“เจ้าจะต้องชดใช้!”สิ้นเสียง เขาได้ฉีกผ้าพันแผลบนขาข้างซ้ายทันทีทันใดนั้นขาข้างซ้ายของเขาก็ปรากฏสู่สายตาของฉินเฉาและซูเฟยในตอนนี้ซูเฟยรู้สึกขยะแขยงเป็นอย่างมากเพราะว่าบนขาข้างซ้ายของผู้ชายคนนี้เต็มไปด้วยดวงตาดวงตาเหล่านี้ได้เชื่อมต่อกับร่างกายของเขา มันกลอกตามองไปรอบ ๆ จนในที่สุดก็จับจ้องไปยังฉินเฉาน่าขยะแขยงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก…..ซูเฟยรู้สึกไม่ดีขึ้นมา“ฉินเฉา ข้าอยากให้เจ้าตายไปเหลือเกิน หึ ๆ ๆ …..”หานฮ่าวซวนหัวเราะออกมาด้วยน˺าเสียงแปลกประหลาด และทันใดนั้นดวงตาบนขาข้างซ้ายก็พลันระเบิดออกมาในเวลานี้ ปราณแห่งความตายสีดำทมิฬได้กระจายตัวไปทั่วปราณแห่งความตายอันดำมืดเหล่านี้ได้ฉีกทำลายเสื้อผ้าของหานฮ่าวซวนไปจนหมดสิ้นร่างกายเปลือยเปล่าของเขาจึงถูกเปิดเผยออกมาฉิน
