เขตปกครองของเขานั้นพัฒนาขึ้นมาได้ ก็นับได้ว่าอาร์ชาร์ทนั้นมีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือแต่ตอนนี้อาร์ชาร์ทกลับต้องมาตายไปแบบนี้“ตอนนี้แกลองบอกมาสิ ว่าระหว่างพวกเรา วีรบุรุษที่จะต้องตายอย่างน่าสมเพชมันเป็นใครกันแน่”ฉินเฉายืนอยู่ตรงหน้าทาลาบาและเอ่ยถามออกมา“โอ้ ไม่ใช่สิ ฉันลืมไปว่าแกไม่ใช่วีรบุรุษ แกมันก็เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่น่าสมเพชเท่านั้น”“บัดซบ! ตายซะเถอะ!”ความโกรธของทาลาบาพลันพุ่งทะยาน เขายกปืนอาก้าในมือยิงเข้าใส่ฉินเฉาทันทีแต่ฉินเฉากระโดดหลบไปอีกด้าน แล้ววิ่งไปรอบ ๆ ร่างของทาลาบาด้วยความรวดเร็วลูกกระสุนปืนของทาลาบาไม่อาจที่จะสัมผัสตัวฉินเฉาได้เลย“บัดซบ! ตายไปซะ! ตายไปซะ!”ลูกกระสุนปืนพุ่งตรงออกไปอย่างบ้าคลั่งแต่ลูกกระสุนปืน 30 นัดที่อยู่ในซองบรรจุกระสุนนั้นถูกยิงจนหมดอย่างรวดเร็วทาลาบาจึงรีบเปลี่ยนซองบรรจุกระสุนทันทีแต่ในพริบตานั้น ร่างของฉินเฉากลับปรากฏตัวขึ้นข้างตัวเขา แล้วยกเท้าขึ้นเตะปืนอาก้าให้กระเด็นออกไป“แกไม่มีโอกาสที่จะได้ทำแบบนั้นหรอก”ฉินเฉายกมือที่ถือปืนขึ้นมาจ่อหน้าผากของทาลาบา “ตอนนี้ถึงเวลาที่แกจะต้องลงนรกไปได้แล้ว”สิ้นเสียง เขาจึงกำลังจะเหนี่ยวไก“แกกล้าฆ่าฉันหรือไง?”ทาลาบาหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน “ฉันวางระเบิดเอาไว้ทั่วโรงเรียนนี้ แล้วก็มีแต่ฉันเท่านั้นที่รู้ตำแหน่งของมัน แถมเมื่อกี้นี้ฉันก็เพิ่งจะเริ่มกดอุปกรณ์จับเวลาไปแล้วด้วย หลังจากนี้อีกหนึ่งชั่วโมงระเบิดจะเริ่มท
