ยนั้นดูเปล่งประกายมากหากแต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังความเปล่งประกายนั้น มันอันตรายเพียงใดในขณะที่ฉินเฉากำลังนอนพักอยู่บนโซฟาและมองดูซูเฟยจัดของใส่กระเป๋าอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็ผุดลุกขึ้นมานั่งด้วยความตกใจ“บอสซู คุณมีแขกเหรอครับ?”“เปล่านี่”ซูเฟยยังคงจัดของใส่ลงไปในกระเป๋าอย่างไม่วางมือ “ตารางของวันนี้เต็มแล้ว แล้วก็ไม่มีนัดกับแขกคนไหนด้วย….. ทำไมนายถึงได้ถามแบบนั้นล่ะ…..”“แต่ว่ามีคนกำลังมาน่ะสิ…..”ฉินเฉาขมวดคิ้ว “และดูเหมือนว่าจะรีบร้อนมากด้วย”“หยุดก่อนค่ะ คุณมาหาใครคะ?”ทันใดนั้นเสียงของฉินหลิงก็ดังขึ้นมาแล้วเสียงกรีดร้องของเธอก็ดังขึ้นทันที “อ๊า!”ในชั่วพริบตาที่เธอกรีดร้องออกมานั้น ประตูของห้องทำงานก็ถูกเตะจนเปิดออกจากนั้นนักเลงสองคนที่ถือปืนในมือก็บุกเข้ามาตามหลังฉินหลิงตัวสั่นเทิ้ม เธอถูกนักเลงเหล่านั้นผลักเข้ามาด้านใน“หึ ๆ นี่น่ะเหรอ ซูเฟย?”นักเลงคนหนึ่งชี้นิ้วไปยังซูเฟย แล้วกล่าวออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ “ตัวจริงสวยเหมือนกับในรูปเลยแฮะ”“พะ พวกนายเป็นใคร…..”ซูเฟยตกใจมาก เธอไม่คิดว่าจะมีคนถือปืนบุกเข้ามาในห้องทำงานของเธอ“พวกเราเป็นใครงั้นเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”นักเลงหัวเราะออกมาดังลั่น “พวกเราคือคนของเขตการปกครองทาลาบา แล้วก็ยังเป็นคนที่จะมาฆ่าเธอยังไงล่ะ!”เมื่อพูดจบ นักเลงคนนั้นก็ยกปืนขึ้นมาเล็งไปยังซูเฟย“รอเดี๋ยว!”นักเลงอีกคนกล่าวออกมา “ฆ่าเธอให้ตายไปแบบนั้น มันจะไม่เสียเปล่าไปหน่อยหรือไง?”
