รที่จะลุกขึ้นยืนนั้น…มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลยเขาจึงหลบซ่อนตัวอยู่หลังโซฟาแต่โดยดี…..หลี่เฉียงเป็นเช่นนั้น เลขาฯ สาวของเขาเองก็น่าผิดหวังไม่ต่างไปกว่ากันมากนักในเวลานี้เลขาฯ สาวกำลังทรุดตัวลงไปอยู่อีกด้านหนึ่ง ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเบิกกว้าง และไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นการต่อสู้ด้วยอาวุธปืนของจริง…..ถึงแม้ว่าในโทรทัศน์จะดูดุเดือดแค่ไหนก็ตาม แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงนั้น…มันช่างน่ากลัวมาก…..ถ้าหากไม่ระวังตัว เธอก็อาจจะถูกฆ่าตาย…..ความตายอยู่ใกล้ตัวเธอเข้ามาทุกที…..“มือปืนอยู่บนตึกฝั่งตรงข้าม…..”ฉินเฉากอดซูเฟยเอาไว้ แล้วกล่าวว่า “ต้องหาทางฆ่ามันให้ได้…ไม่อย่างนั้นมันจะไม่หยุดยิงแน่”“ละ แล้วนายจะฆ่ามันยังไง…..”ซูเฟยกล่าวออกมา “พวกเราอยู่ห่างจากมันตั้งไกล… แถมมันยังมีปืนอยู่ในมือด้วย…..”“ผมก็มีปืนเหมือนกัน”ฉินเฉากล่าว ก่อนที่จะยกมืออีกข้างซึ่งถือปืนเดสเสิร์ท อีเกิ้ลสีขาวเอาไว้“นายไปเอาปืนมาจากที่ไหน…..”ซูเฟยนั้นประหลาดใจเป็นอย่างมาก“ผมไปขโมยมา”ฉินเฉาขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายให้เธอฟังจึงพูดออกไปส่ง ๆ แล้วจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนจากด้านหลังของโซฟาทันทีที่เห็นว่ามีคนปรากฏตัวออกมา มือปืนก็เหนี่ยวไกใส่ทันทีแต่ฉินเฉาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่า ในพริบตาที่อีกฝ่ายกำลังเหนี่ยวไกปืนนั้น เขาก็ขยับจากด้านซ้าย ไปยังด้านขวาของห้อง ทำให้ลูกกระสุนที่ยิงมาฝังเข้าไปในกำ
