านแห่งนี้ไปครึ่งหนึ่งมันมากเกินพอที่จะฆ่าคนแค่เพียงสองคนฉินเฉามองระเบิดมือที่ลอยเข้ามา ในพริบตานั้นสายตาของเขาดูเฉียบคมเขายกฝ่ามือขึ้นมาปัดระเบิดมือลูกนั้นออกไปทันที“ไสหัวออกไปซะ!”หวืดเพล้ง!ระเบิดมือพลันกระเด็นไปกระแทกเข้ากับหน้าต่างจนแตก แล้วลอยออกไปในอากาศอย่างต่อเนื่องตูม!เปลวไฟขนาดมหึมาระเบิดบนท้องฟ้าทันทีกระจกในสำนักงานพลันแตกกระจายเนื่องจากแรงระเบิดที่เกิดขึ้นกระจกที่แตกกระจายไปทั่วทุกหนทุกแห่งทำให้ผู้คนที่อยู่ในสำนักงานกรีดร้องแล้วหมอบลงไปกับพื้นนักฆ่าเองก็รู้สึกตกใจมากเช่นกัน เขาไม่คิดว่าระเบิดมือของเขาจะล้มเหลวแบบนี้เมื่อเหตุการณ์สงบลง ฉินเฉาได้อุ้มซูเฟยเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว แล้วยกมืออีกข้างขึ้นมาหยิบปากกาจากบนโต๊ะ“ให้ตายเถอะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะฆ่าแกไม่ได้!”นักฆ่าพลันรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ เขายกปืนในมือขึ้นมาอีกครั้งแต่ฉินเฉาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่า เขาสะบัดฝ่ามือ ทันใดนั้นแสงสีเงินก็ส่องกระทบลงบนข้อมือของนักฆ่าคนนั้นทันที“อ๊าก!”แสงสีเงินส่องกระทบข้อมือของนักฆ่า ก่อนที่จะพุ่งไปปักลงบนผนังที่อยู่ด้านหลังมันเป็นเพียงปากกาเจลที่ถูกแสงอาทิตย์สาดส่องเท่านั้นแต่นักฆ่ากุมข้อมือของตัวเองเอาไว้ แล้วคุกเข่าลงกับพื้นและร้องครวญครางออกมา
