เฉานั้นเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาแล้วถึงแม้ว่าซูเฟยจะเป็นเพียงพี่สะใภ้ของเขา แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะมีพี่เขยโง่ ๆ แบบนี้“ท่านประธาน พวกเรามีเวลาจำกัดนะครับ คุณยังมีการปราชุมครั้งสำคัญอยู่อีกอย่างด้วย”เขายืนอยู่ด้านหลังทั้งสองคน แล้วกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวการปราชุมครั้งสำคัญ?เธอมีการปราชุมครั้งสำคัญซะที่ไหน?ซูเฟยมึนงงไปเล็กน้อยแต่เธอนั้นเป็นคนฉลาด จึงเข้าใจความหมายของฉินเฉาได้ในทันที“ใช่แล้ว คุณชายหลี่ พวกเรารีบมาคุยธุระกันดีกว่าค่ะ”หลี่เฉียงมองฉินเฉาด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมากทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ชอบขัดจังหวะเสียจริง“เอาล่ะ คุณซู เชิญนั่งก่อนครับ”หลี่เฉียงและซูเฟยนั่งเผชิญหน้ากันบนโซฟาในห้องรับรอง สายตาของหลี่เฉียงนั้นราวกับเครื่องตรวจจับ เขากวาดตามองเรือนร่างของซูเฟยอย่างต่อเนื่องสายตานี้ทำให้ซูเฟยรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมากแต่แล้วฉินเฉาก็เดินเข้ามาบดบังสายตาของหลี่เฉียงทันที“ท่านประธาน เอกสารของคุณครับ”ฉินเฉายื่นเอกสารที่อยู่ในมือให้ซูเฟยเมื่อไม่มีสายตาอันน่าอึดอัดใจนั้นแล้ว ซูเฟยก็รู้สึกตัวเบาขึ้นมาทันที พร้อมกับคิดว่าฉินเฉานั้นดูน่ารักน่าชังมากขึ้นกว่าเดิม“ขอบใจ”“ไม่เป็นไรหรอกครับ มันเป็นหน้าที่ของผม”ฉินเฉากลับมายืนเคียงข้างเธออีกครั้งฝ่ายหลี่เฉียงนั้นอารมณ์เสียขึ้นมาทันควัน เขาได้ยินคนอื่น ๆ พากันพูดกันว่า ถ้าหากสบตากับหญิงสาวนานกว่าสิบวินาที ทั้งสองคนก็อาจจะมีความรู้สึกดี ๆ
