่นกัน “นายจะถามเรื่องอะไร?”“ถ้าหากคุณไม่ได้กิน ไม่ได้นอน ไม่ได้ดูละครเลยตลอด 24 ชั่วโมงเพราะเอาแต่ยืนอยู่ข้างผู้ชาย แล้วก็ต้องคอยจ้องเขาอยู่อย่างนั้น คุณว่าคุณจะรู้สึกเบื่อหรือเปล่า?”“ก็ต้องเบื่ออยู่แล้ว…..”ซูเฟยกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ตัว และทันใดนั้นเธอก็คิดขึ้นมาได้“ให้ตายเถอะ! ฉันไม่ใช่บอดี้การ์ดส่วนตัวสักหน่อย ฉันเป็นเจ้านายของนาย! แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ใช่ผู้ชาย แต่ฉันเป็นผู้หญิง!”“ดี”ฉินเฉากะพริบตา “ถ้าอย่างนั้นผมก็จะเปลี่ยนความคิด คุณเป็นผู้หญิง แล้วก็เป็นผู้หญิงที่สวยมาก แถมยังเป็นคนสวยที่เป็นนักธุรกิจอีกถ้าหากผมได้ยืนอยู่ข้าง ๆ คุณ คอยจ้องมองคุณทุกวัน ผมคงจะทำเรื่องผิดพลาดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้แน่ ๆ”“นักธุรกิจอะไรกันล่ะ…..”ซูเฟยนึกเหยียดหยาม แต่ทันใดนั้นเธอก็ทั้งโกรธและทั้งอายผู้ชายคนนี้ไร้ยางอายจริง ๆ!“สารเลว!”เธอต่อว่าฉินเฉา ที่จริงแล้วเธอไม่รู้ว่าจะต่อว่าเขาด้วยคำว่าอะไรด้วยซ˺าซูเฟยนั่งลงด้วยความโกรธเคือง เธอรู้สึกถึงความสับสนวุ่นวายในหัว จนไม่อยากทำงานอีกต่อไปพอผู้ชายคนนี้มาอยู่ข้างเธอ เขากลับยิ่งเพิ่มความวุ่นวายให้เธอทันใดนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนทันที ฉินเฉาเองก็ลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน“นายกำลังจะทำอะไร?”ซูเฟยเอ่ยถาม“แล้วคุณกำลังจะทำอะไร?”แต่ฉินเฉานั้นเอ่ยถามกลับ“ฉันจะไปเข้าห้องน˺า”ซูเฟยจ้องฉินเฉาไม่วางตา“ดี ถ้าอย่างนั้นผมก็จะไปห้องน˺าด้วย”คำตอบของฉินเฉายิ่งทำให้ซูเฟยรู้สึกโมโหมาก
