“แกมันก็แค่พวกที่อยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ไม่ได้ก็เท่านั้น!”ความโกรธของราห์มปะทุขึ้นมา เหล่ามนุษย์หมาป่าที่อยู่ด้านหลังต่างจ้องตาเขม็งและเข้าไปเผชิญหน้ากับเหล่าแวมไพร์“พอได้แล้ว!”ในขณะนั้นเอง ซูจีได้เคาะคทาซึ่งทำมาจากทองคำบริสุทธิ์ลงกับพื้น เสียงของมันดังกึกก้องไปทั่วทั้งวิหาร“เถียงกันพอหรือยัง?”“ฝ่าบาท…..”แมรี่รีบก้าวถอยหลังออกไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว“แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ พวกเราจะต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของตัวตนอันมืดมิด!”ราห์มยังคงก้าวออกมา แล้วกล่าวว่า “ท่านคือพระสันตะปาปาของวิหารแห่งความมืดก็จริง แต่ท่านก็ยังเป็นคนผิวเหลือง ในใจของท่านไม่เหลียวแลสิ่งมีชีวิตที่มืดมิดอย่างพวกเราเลยด้วยซ˺าไป พวกเราก็เป็นแค่ทาสที่ท่านสามารถหักหลังเมื่อไหร่ก็ได้เท่านั้น! จะให้พวกเราบุกโจมตีคริสตจักรโรมันงั้นเหรอ จะส่งพวกเราไปตายล่ะสิไม่ว่า!”“หุบปากเดี๋ยวนี้! ราห์ม ฉันไม่อนุญาตให้แกพูดถึงฝ่าบาทแบบนั้น!”ดวงตาทั้งสองข้างของแมรี่กลายเป็นสีแดงฉาน ปีกสีดำคู่หนึ่งพลันยื่นออกมาจากเสื้อคลุมเขี้ยวอันแหลมคมของเธอได้ยื่นออกมาจากมุมปากด้วยเช่นกัน ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะปลดปล่อยความกระหายเลือดออกมาท่าทีคุกคามดังกล่าวนั้นเห็นได้อย่างชัดเจน“ฉันจะพูด แล้วถ้าหากแกกล้าแตะต้องฉัน แกจะไม่มีวันได้เห็นแสงอาทิตย์แน่นอน!”ราห์มเย้ยหยันออกมา“สมควรตาย!”แมรี่เดือดดาลขึ้นทันที เธอกระพือปีกจนมันโผล่พ้นเสื้อคลุมออกมาเธอทะยานเข้าไปตรงหน้า
