นแค่กลัวว่าปืนจะลั่นแล้วพลาดไปยิงคุณอย่างไม่ตั้งใจต่างหาก!”ซูเฟยพลันรู้สึกอับอาย ก่อนที่จะกล่าวกลบเกลื่อนว่า “ในเมื่อคุณไม่กลัวตาย ฉันก็จะปลดสลักนิรภัยเดี๋ยวนี้!”เมื่อกล่าวเช่นนั้น เธอก็เริ่มคลำกระบอกปืนหลังจากที่คลำหาไปได้สักพัก เธอก็เงยหน้าขึ้นมาถามอย่างกะทันหัน“นี่…สลักนิรภัยอยู่ไหนเหรอ…..”ฉินเฉาพูดไม่ออกยัยคนนี้!“เรียนยิงปืนอะไรล่ะ เธอก็แค่ไปเล่นบีบีกันเท่านั้น….. ช่างมันเถอะคุยกับเธอนี่มันน่าเบื่อจริง ๆ หลังจากนี้คงจะไม่พบกันอีกแล้วนะ”จากนั้นฉินเฉาก็หมุนตัวและเดินออกไป“หยะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”แต่ซูเฟยนั้นเหมือนกับแมวตาบอดที่เจอหนูตาย ในที่สุดเธอก็สามารถปลดสลักได้สำเร็จเธอจ่อปลายกระบอกปืนสีดำขลับไปที่ฉินเฉาอีกครั้ง “ถ้าหากคุณกล้าขยับแม้แต่เพียงก้าวเดียว ฉันจะยิง!”“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ยิงเลยสิ”ฉินเฉาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขากล่าวออกมาอย่างไม่คิดมาก“ให้ตายเถอะ คุณกำลังดูถูกฉันอยู่นะ!”ซูเฟยกัดฟันกรอด ตั้งแต่เล็กจนโต ยังไม่เคยมีใครที่กล้าดูถูกเธอเลยสักครั้งตอนที่เธอยังเด็ก ฐานะทางการเงินของครอบครัวเธอนั้นไม่ดีนักเด็กคนอื่นจึงมักจะดูถูกเธอแต่เธอก็ใช้ผลการเรียนเป็นตัวบอกพวกเขา ว่าซูเฟยนั้นสามารถที่จะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ได้ต่อมาฐานะทางบ้านของเธอเริ่มดีขึ้น และเธอก็เริ่มที่จะมาทำงานกับพ่อของเธอในตอนนั้นผู้คนมากมายต่างคิดว่าเธอเป็นผู้หญิง เธอจะต้องทำงานของตระกูลซูไม่ได้อย่างแน่นอนแต่สุดท้ายเธอก็ส
