างเขากับซูเฟยนั้น มักจะมีเวรกรรมตามมาอยู่เสมอฉินเฉาส่ายหน้าอย่างไม่มีทางเลือก จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของซูเฟยแต่ในขณะนั้นเอง ณ บ้านหลังหนึ่งในเมืองจิงโตว“พ่อจะไม่เปลี่ยนแปลงเนื้อความในจดหมายถึงทนายความฉบับนี้จริง ๆ ใช่มั้ย?”ซูเย่าผู้นั่งอยู่บนโซฟามองจดหมายในมือด้วยสีหน้าที่ดูไม่ได้“ใช่ นั่นเป็นความคิดของฉัน แล้วฉันก็จะไม่เปลี่ยนใจอีกแล้ว”เสียงของซูเซียงปิงดังผ่านสายโทรศัพท์ออกมาซูเย่ากำหมัดแน่น“พ่อลองคิดดูใหม่อีกครั้งเถอะ ผมก็เป็นลูกชายของพ่อคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ!”“แน่นอน ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกเป็นลูกชายของฉัน”สีหน้าของซูเซียงปิงนั้นมีเพียงความเฉยชา “ดังนั้นฉันถึงได้ทิ้งเงินไว้ให้แกยี่สิบล้านยังไงล่ะ”“ยี่สิบล้าน…..พ่อเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ยี่สิบล้านมันจะไปพอทำอะไรได้!”ซูเย่ากัดฟันกรอด“นี่ผมเป็นลูกของพ่อจริง ๆ หรือเปล่า!”“แกเป็นลูกชายของฉันแน่นอน ส่วนคำตอบของคำถามเมื่อกี้นี้เงินยี่สิบล้านหยวน ถ้าหากแกประหยัดอดออมล่ะก็ มันก็เพียงพอที่แกจะใช้จ่ายได้ทั้งชีวิต แต่ถ้าแกเอาเงินจำนวนนี้ไปเข้ากาสิโน น่ากลัวว่าเดิมพันไปสักสองสามรอบก็คงจะหมดตัว”ซูเซียงปิงไม่มีทางเลือก นอกจากจะต้องเดิมพันชีวิตกับลูกชายของตนถ้าหากยกกิจการให้เขาดูแล เกรงว่าอีกไม่กี่วันตระกูลซูคงจะต้องล่มจม“ดีมาก ผมเข้าใจแล้ว ในเมื่อมันเป็นการตัดสินใจของพ่อ ผมก็หวังว่าพ่อคงจะไม่เสียใจทีหลัง”ซูเย่ากดวางสายทันทีในขณะเดียวกัน ม
