หรัฐฯหลิวชวนนั้นรีบจัดการธุระให้อย่างรวดเร็ว ฝ่ายฉินเฉานั้นไม่อาจทนรอได้แล้ว จึงเดินทางไปยังสนามบินเสียก่อนห้วงอวกาศของสนามบินนั้นไม่ถูกปิดกั้น ฉินเฉาจึงวาปไปยังประตูทางเข้าของสนามบินได้โดยตรงในสนามบินนั้นมีผู้คนอยู่แน่นขนัด ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการเดินทางของตัวเอง จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความร้อนใจของฉินเฉา“บอส เรียบร้อยแล้ว เที่ยวบินรอบ 14.50 น. นะครับ เมื่อบอสไปถึง บอสสามารถเอาบัตรปราชาชนไปยื่นให้กับแผนกต้อนรับได้เลยครับ”หลิวชวนโทรกลับไปหาฉินเฉา“เข้าใจแล้ว”ฉินเฉาพยักหน้า พลางเหลือบมองนาฬิกาตอนนี้เวลา 13.30 น. นั่นแปลว่าเขาจะต้องรออีกหนึ่งชั่วโมง“คุณผู้ชายกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่หรือเปล่าคะ?”ในเวลานี้ แอร์โฮสเตสสาวผมสีทองก็เดินเข้ามาหาฉินเฉาด้วยความกระตือรือร้นถึงแม้ว่าเธอจะเป็นแอร์โฮสเตสจากต่างชาติ แต่เธอก็พูดภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว“ขอบคุณครับ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้ต้องการความช่วยเหลืออะไร”ฉินเฉาโบกมือปกติแล้วถ้าหากมีสาวสวยเดินเข้ามาหาเช่นนี้ ฉินเฉาจะต้องเอ่ยหยอกเย้ากับเธอสักสองสามคำอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะทำอะไรซูจีอยู่ในสหรัฐฯ และไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง“แต่ฉันคิดว่าคุณกำลังต้องการนะคะ”ใครจะรู้ว่าแอร์โฮสเตสสาวผมทองจะเอ่ยต่อไปว่า “เพราะฉันจะส่งคุณกลับไปสู่ความมืดยังไงล่ะ”ฉินเฉาพลันได้กลิ่นอายอันคุ้นเคยทันทีเขาเงยหน้าขึ้น และมองแอร์โฮสเตสสาวผมทองด้วยความระแวดระวัง
