ผู้อำนวยการหวังและคณบดีที่ตามมาด้วยนั้นตกใจเป็นอย่างมากพวกเขารู้อาการของชายชราดีโดยทั่วไป อาการของผู้ป่วยปอดล้มเหลวนั้นไม่สู้ดีอยู่แล้วพวกเขาต้องพึ่งพายา สารอาหารและฮอร์โมน จึงจะสามารถต่อลมหายใจในการมีชีวิตอยู่ได้แต่ตอนนี้ชายชรากลับลุกขึ้นมาเดินบนพื้นได้ยังไง?อีกทั้งการปล่อยหมัดรำไท่เก๊กอย่างลื่นไหลนี้ มีตรงไหนที่เขาเหมือนคนไข้หรือคนป่วยที่กำลังจะตายคนหนึ่งบ้าง?“ลูกสาว พ่อเริ่มหิวแล้ว ลูกไปหาข้าวมาให้พ่อกินทีสิ”ชายชรามีสุขภาพดีมาก แม้แต่ท้องไส้ก็ยังกลับมาแข็งแรงดังเก่า“ได้ ได้ พ่อคะ ฉันจะไปแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”หญิงวัยกลางคนนั้นมีความสุขมากก่อนหน้านี้พ่อไม่อยากจะกินแม้แต่โจ๊ก ข้าวสักเมล็ดก็ยังไม่ลงท้องแต่ตอนนี้เขาอยากกินข้าวด้วยตัวเองแล้ว ดี ดีจริง ๆ ……ทั้งผู้อำนวยการหวังและคณบดีต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ แต่ทันทีที่เห็นฉินเฉาอยู่ในห้องผู้ป่วย พวกเขาก็เข้าใจได้ในทันที“อ๊ะ ผมก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นหมอเทวดานี่เอง!”คณบดีรีบวิ่งเข้าไปจับมือกับฉินเฉาครั้งแล้วครั้งเล่า “หมอเทวดาทำไมถึงไม่บอกผมเลยล่ะครับว่าคุณจะมาที่นี่ ผมจะได้มาต้อนรับคุณเป็นการส่วนตัว”“ไม่ต้องหรอกครับ…..”ฉินเฉาเห็นท่าทีประหลาดใจของเสี่ยวหนานและหยางลี่ ก็รีบโบกมือด้วยความขัดเขิน “ที่จริงแล้วผมมาหาหูเกอน่ะครับ ผมมีเรื่องที่ต้องขอให้เธอช่วย……….”“คุณกำลังมองหาหมอหูอยู่นี่เอง เสี่ยวหูล่ะ รีบโทรหาเธอเร็วเข้า!”“ท่านค
