“คุณลุง… คุณ คุณออกมาจากหัวของฉันได้ยังไง?”เนื่องจากเธอไม่ได้เจอฉินเฉามานาน หยางลี่จึงไม่เชื่อ และคิดว่าตัวเองกำลังตาฝาดเธอเดินเข้าไปหยิกแขนของฉินเฉาแข็งมาก แถมอีกฝ่ายก็ดูไม่รู้สึกอะไรเลย“ไม่เจ็บเหรอ ฉันตาฝาดไปเองแน่เลย…..”หยางลี่พยักหน้ากับตัวเอง “ฉันคิดว่าฉันเห็นคุณลุงจริง ๆ เสียอีก….. เสี่ยวหนาน เธอว่าฉันเข้าเวรดึกมาก จนนอนน้อยเกินไปหรือเปล่า?”พยาบาลตัวน้อยที่อยู่ในห้องเบิกลูกตาที่ราวกับอัลมอนด์ของเธอขึ้นมามองเพื่อนร่วมงานของตัวเอง ที่กำลังจับแขนของคนไข้และเอามืออังหน้าผากของตัวเองไปด้วยปกติแล้วสาวน้อยคนนี้มักจะสงวนท่าทีเวลาอยู่กับผู้ชาย แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้น เธอถึงได้ไปสัมผัสแขนของคนไข้แบบนั้นจำได้ว่าเมื่อวันก่อนมีคนไข้ที่มีฐานะคนหนึ่งในโรงพยาบาลพยายามที่จะจีบหยางลี่ แต่หยางลี่ก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองเขาต่อมาคนไข้คนนั้นก็พยายามจะจับมือหยางลี่ หยางลี่รำคาญมากจึงมีปากเสียงกับคนไข้คนนั้นผู้บริหารของโรงพยาบาลเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องนัก เพราะว่าสถานะของคนไข้คนนี้นั้นค่อนข้างที่จะพิเศษสุดท้ายหยางลี่จึงต้องถูกลงโทษ และเรื่องนี้ทำให้เธออารมณ์เสียมากนอกจากนี้หัวหน้าพยาบาลก็ยังคอยกลั่นแกล้งหยางลี่อยู่บ่อยครั้งทำให้เธอมักจะได้รับมอบหมายให้เข้าเวรตอนกลางคืนอยู่หลายวัน“เฮ้ ๆ ๆ เธอเป็นคนหยิกฉันนะ แล้วเธอจะเจ็บได้ยังไงล่ะ?”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ผู้หญิงคนนี้ยังคงน่าสนใจอยู่เช่นเดิม“น
