“อีกสองวันเอง ไม่นานหรอกพี่ฉินเฉา”ชางลั่วก็กล่าวออกมาเช่นเดียวกันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หลังจากที่หลี่นาได้ยินว่าพี่ฉินเฉาของเธอกำลังจะกลับไป เธอจึงรู้สึกไม่ยินยอมอยู่เช่นนี้“นานาน้อยของพี่คิดถึงพี่มากเลยนะ… พี่อยู่อีกสักสองวันเถอะบางทีเธออาจจะรักพี่จนยกตัวเธอเองให้พี่เลยก็ได้…..”“ไปตายซะไป!”หลี่นาปาหมอนใส่หน้าอกของชางลั่ว“ฉันจะมาเยี่ยมเธอบ่อย ๆ แน่นอน”ฉินเฉาบีบจมูกของหลี่นาแต่คราวนี้หลี่นาไม่ได้ผลักเขาออกไปหลี่นาไม่กล้ากล่าวอะไรที่เป็นการรั้งเขาเอาไว้ เพราะเธอรู้ว่าพี่ฉินเฉานั้นไม่ได้เป็นของเธอยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากเธอเอ่ยรั้งพี่ฉินเฉา มันจะต้องทำให้เขารู้สึกละอายหากเขาคิดถึงเธอ เขาก็จะต้องมาหาเธออย่างแน่นอน“อืม พี่ฉินเฉากลับไปเถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันดูแลตัวเองได้”หลี่นากล่าวออกมา“อืม ดีแล้ว…..”ฉินเฉากล่าว ก่อนที่จะส่งจี้หยกสีดำให้หลี่นา “เธอใส่นี่เอาไว้นะ ถ้าหากตกอยู่ในอันตราย มันจะช่วยปกป้องเธอแทนพี่ฉินเฉา”“ค่ะ….”ถึงแม้ว่าหลี่นาจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็รับจี้หยกนั้นเอาไว้อย่างระมัดระวังนี่คือสิ่งที่พี่ฉินเฉามอบให้ และมันยังมีกลิ่นอายของพี่ฉินเฉาติดอยู่ด้วย…..“ไม่ยุติธรรมเลยนี่พี่ฉินเฉา!”ชางลั่วที่อยู่ข้าง ๆ ตะโกนขึ้นมา “พี่จะเลือกที่รักมักที่ชังแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันเองก็ยังอยู่ตรงนี้เหมือนกัน!”“อืม ฉันจะให้เธอด้วยอันหนึ่ง”ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ขึ้นมานี่คือจี้หยกที่แปรสภาพมาจากภ
