“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ คนน่ารังเกียจ……”หวังยวนที่ดื่มเบียร์เข้าไปจนเมานั่งอยู่บนเบาะหลัง พร้อมกับโหวกเหวกโวยวายออกมาไม่หยุดฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ขึ้นมา โชคดีที่เขาให้หลี่นากับชางลั่วนอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องพิเศษของโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นหวังยวนคงจะถูกชาวบ้านชาวช่องหัวเราะเยาะใส่จนขาดใจตายไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ในตอนที่เธอเมาเขากำลังตั้งใจขับรถอยู่แท้ ๆ จะไปแตะต้องตัวเธอได้ยังไงหรือว่าเธอจะให้ทำ?เอ่อ ไม่ใช่สิ เขาเห็นปีศาจโผล่ออกมาอีกแล้วฉินเฉาขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลแต่การจราจรในช่วงสุดสัปดาห์นั้นทำให้ผู้คนต้องเจ็บปวดจริง ๆเพียงไม่นานรถยนต์ที่ฉินเฉากำลังขับอยู่ก็ถูกหยุดเอาไว้ที่กลางถนนด้านหน้านั้นมีรถยนต์ที่จอดเรียงกันเป็นแถว มันยาวจนไม่เห็นหัวแถวเลยด้วยซ˺าผู้คนบนท้องถนนกลุ่มหนึ่งยังคงบีบแตรอยู่เป็นระยะ แต่นอกจากจะทำให้หลาย ๆ คนหงุดหงิดมากขึ้นแล้ว มันก็ไม่ส่งผลอะไรอีกฉินเฉาปลดปล่อยภูตผีหลัวซาของตัวเองให้บินข้ามไปดู แล้วก็พบว่ามีรถยนต์สองคันชนกันอยู่ข้างหน้า ทำให้กินพื้นที่ถนนไปมากเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นทุกคนจึงไม่มีทางเลือกฉินเฉาไม่สามารถกระโดดออกจากรถและโยนรถยนต์สองคันนั้นออกไปได้ไม่อย่างนั้น เขาจะไม่ถูกมองว่าเป็นยอดมนุษย์หรอกเหรอ?เขาจึงต้องนั่งอยู่บนรถยนต์อย่างจำยอมเพื่อรอให้ตำรวจจราจรมาจัดการมัน“นาย นายดื่มเข้าไปขนาดนั้นได้ยังงาย……”หวังยวนผู้นั่งอยู่เบาะหลังยังค
