หวังยวนนั้นแตกต่างจากเขา เธอไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่จะสามารถละลายฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ออกไปได้“รู้แล้ว รู้แล้ว ถ้าหากเมาแล้วเดี๋ยวฉันจะหาโรงแรมใกล้ ๆ แล้วโยนนายเข้าไปในนั้นก็แล้วกัน”“ธะ เธอคิดจะทำอะไรน่ะ…..”ฉินเฉาใช้มือทั้งสองข้างกอดไหล่ตัวเองเอาไว้ “ฉะ ฉันไม่ใช่คนง่ายๆ แบบนั้นนะ!”“ไปให้พ้นเลย แล้วฉันเป็นคนง่าย ๆ หรือไง!”“เรื่องนี้มันก็พูดยาก… ดูสิ สายตาของเธอเป็นประกายขนาดนั้นใครจะรู้ว่าเธอกำลังคิดเรื่องชั่วร้ายอยู่หรือเปล่า…..”“ขอทีเถอะ”หวังยวนเริ่มรู้สึกโมโหกับความไร้ยางอายของผู้ชายคนนี้ “ที่ตาของฉันเป็นประกาย เพราะว่าฉันกำลังมีความสุขกับเรื่องธุรกิจอยู่ต่างหาก นายนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะชื่นชมนายอยู่แท้ ๆไม่ได้การแล้ว ฉันจะต้องรินเบียร์ให้นายแล้วล่ะ”“ธะ เธอจะทำอะไรฉันน่ะ…..”ฉินเฉากอดตัวเองให้แน่นขึ้น“ไปตายซะ นายบอกเองไม่ใช่หรือไงว่าเมาแล้วห้ามขับ”“แล้วนั่งแท็กซี่ไม่ได้งั้นเหรอ…..”“หลังจากกินข้าวเสร็จก็คงจะเป็นเวลาบ่ายโมงพอดี ถึงตอนนั้นนั่งแท็กซี่ก็คงจะไม่สะดวกเท่าไหร่ ถ้าหากกลับไม่ได้จริง ๆ พวกเราก็ขึ้นรถไฟใต้ดินกันก็จบแล้ว”หวังยวนกล่าวออกมา“โอ้ เกือบไปแล้ว ฉันค่อยโล่งอกขึ้นมาหน่อย”คำพูดของฉินเฉานั้นฟังดูน่ารำคาญมาก ราวกับว่าเธอคิดที่จะทำอะไรเขาจริง ๆ อย่างนั้นแหละหลี่นาทนผู้ชายคนนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้แต่เธอไม่รู้ว่าปกติแล้วฉินเฉาไม่ได้เป็นแบบนี้กับหลี่นานั่นเป็นเพราะว่าหลี
