“เธอจะต้องกังวลจนเสียสติไปแล้วแน่ ๆ หมอนี่จะช่วยอะไรเธอได้! เขาจะหาเงินทุนสองร้ายล้านหยวนได้หรือไง!”“ฉันก็คิดว่ามีเรื่องสำคัญอะไร ที่แท้ก็แค่เงินสองร้อยล้านงั้นเหรอ”ฉินเฉาที่กำลังดื่มน˺าสไปรท์เอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาเบา ๆ“แล้วแกรวยมากหรือไง?”หม่าลั่วหางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “เท่าที่ฉันรู้มา แกเป็นนักศึกษาปีหนึ่งในคณะไอทีไม่ใช่เหรอ ถ้าหากแกรวยจริง ทำไมหลี่นาแฟนของแกถึงต้องไปสอนพิเศษและทำงานหาเงินเองด้วย?”“มันเป็นงานอดิเรกของเธอ”ฉินเฉายังคงนั่งดื่มสไปรท์ด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน“หึ ๆ ผู้คนสมัยนี้ก็ชอบคุยโวกันทั้งนั้นแหละ”หวงปิงไม่ได้กล่าวอะไรออกมา แต่หม่าลั่วหางยังคงกล่าวเสียดสีฉินเฉา “สองร้อยล้านหยวนเชียวนะ แกคิดว่ามันเป็นเงินสองร้อยหยวนหรือไง? เพื่อนร่วมชั้น ฉันขอบอกแกเอาไว้ว่านี่เป็นการทำธุรกิจครั้งใหญ่ มันไม่ใช่จำนวนเงินที่แกจะสามารถเก็บออมจากการขายรองเท้าในมหาวิทยาลัยได้!”“โอ้ งั้นเหรอ?”ฉินเฉาพยักหน้า ราวกับว่าเขาเข้าใจแล้วเขาหันหน้าไปมองหวังยวน “หวังยวนคนสวย เธอจะเอาเงินจำนวนนี้เมื่อไหร่ล่ะ?”“…..”หม่าลั่วหางและหวงปิงหันมามองหน้ากันหมอนี่ไม่เข้าใจภาษาจีนงั้นเหรอ?“แกโง่หรือไง!”หม่าลั่วหางรีบกล่าวออกมาทันที “แกฟังให้ดีนะ นี่มันเงินสองร้อยล้านหยวน”“ไม่ใช่สองร้อยหยวน”หวงปิงมองหน้าหวังยวน พร้อมกับบอกเธอว่า“หวังยวน เธอกังวลจนเสียสติไปแล้วหรือไง?”เขาชี้นิ้วไปที่ฉินเฉา “หมอนี่จะไปหาเงินมาจาก
