ยังต้องพักฟื้น ชางลั่วอย่าไปกวนเธอนักเลย”“ไม่ยุติธรรม พี่ฉินเฉาไม่ยุติธรรมเอาซะเลย!”ชางลั่วตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว “ฉันก็ไม่สบายเหมือนกันนะ พี่ฉินเฉาจะไม่ลำเอียงไปหน่อยหรือไง!”หลังจากที่เธอถูกยึดครองร่างไปวันแรกนั้น เธอก็หมดสติไปพักหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเธอก็คงจะไม่สามารถมาอยู่กับหลี่นาในโรงพยาบาลแห่งนี้ได้“แค่ก ๆ อะไรกัน ฉันไปก่อนนะ พวกเธอคุยกันต่อเถอะ”ฉินเฉารีบกระแอมไอออกมา ก่อนที่จะเดินออกไปทันที“เหอะ คู่รักคู่นี้รวมหัวกันรังแกฉันอยู่ได้”ชางลั่วบ่นออกมา หลี่นาจึงเริ่มปลอบโยนให้เพื่อนสนิทของเธออารมณ์ดีขึ้นฉินเฉานั้นไม่ชอบให้ใครมารอเขา เมื่อเขาบอกลาหลี่นาและชางลั่วแล้ว เขาจึงเดินลงบันไดเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปยังสถานที่นัดหมายในถวนเจี๋ยหูแต่หลังจากที่ออกมาแล้ว ฉินเฉาก็พลันเหงื่อตกการจราจรด้านนอกนั้นติดขัดเป็นอย่างมากจากนั้นฉินเฉาก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ รถยนต์ส่วนตัวในเมืองจิงโตวมักจะพากันขับออกไปนอกตัวเมือง สภาพการจราจรจึงไม่ดีนักเขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจนั่งรถไฟใต้ดินถึงแม้ว่าในรถไฟใต้ดินจะมีคนเป็นจำนวนมาก แต่อย่างน้อยก็ไม่มีเรื่องรถติดให้ต้องกังวลใจนับว่าเป็นโชคดีที่เขาไม่ต้องนั่งรถไฟสายที่ 1ในขณะที่กำลังเบียดเสียดกับผู้คนมากมายในรถไฟใต้ดิน ฉินเฉาก็รับสายโทรศัพท์จากหวังยวนอีกครั้งเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นของเขาดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายและทันทีที่เห็นว่
