แห่งนี้อย่างรวดเร็วเทวทูตทั้งสองตนตัวสั่นเทาอย่างกะทันหัน ก่อนที่จะหันหน้าไปมองฉินเฉา“เจ้าอยากตายมากเลยสินะ?”ชางลั่วเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา “พวกเราเกียจคร้านเกินกว่าจะไปใส่ใจเจ้า แต่เจ้าก็ยังอยู่รอความตายอยู่ที่นี่”“ไอ้เทวทูตโง่เง่า รีบออกไปจากร่างของชางลั่วซะ!”ฉินเฉาจ้องเขม็งและกล่าวออกมา“ดูเหมือนว่าเจ้าจะโง่เขลาจริง ๆ”ชางลั่วถอนหายใจออกมา“ข้าบอกแล้วว่ามนุษย์นั้นทั้งโง่เขลาและอวดดี”ลูซิเฟอร์ที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม “แต่ไม่รู้ทำไมพระเจ้าถึงได้โปรดปรานพวกมันนัก ข้าว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่ข้าควรจะทวงความโปรดปรานนี้ให้กลับมาเสียที”“อืม ฆ่ามันไปก็ดี จะได้ไม่มีแมลงวันที่น่ารำคาญให้รกสายตาอีก”ชางลั่วกล่าวออกมา ก่อนที่หอกศักดิ์สิทธิ์จะปรากฏขึ้นมาบนมืออีกข้าง และขว้างหอกเล่มนั้นใส่ฉินเฉาหอกศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้นั้นเทียบได้กับพลังของขีปนาวุธ“ดูเหมือนจะถูกผนึกเอาไว้นานเกินไป จนหัวของพวกแกคิดได้แต่เรื่องตลก”ฉินเฉาเย้ยหยันออกมาจากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปตรงหน้าหอกศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังจะเสียบแทงเข้ามาพลันหยุดชะงักโดยอัตโนมัติสองเทวทูตต่างตกตะลึงเมื่อมองไปยังหอกศักดิ์สิทธิ์ที่กลายเป็นว่านอนสอนง่าย“อะไรกัน!”“เจ้ายั้งมือเอาไว้งั้นเหรอ?”“เปล่า”ชางลั่วขมวดคิ้วมุ่น พร้อมทั้งดันมือที่ไม่ได้ใช้ควบคุมบอลแสงสีทองไปยังฉินเฉาเธอต้องการที่จะดันหอกเล่มนั้นให้แทงหน้าอกของฉินเฉาแต่ไม่ว่าเธอจะใช้ความพยายามขนาด
