็เลยมาชื่นชมภาพวาดกับฉันไม่ได้”ชางลั่วชี้ไปยังหลี่นาที่กำลังมองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะกล่าวออกมา“ไปให้พ้นเลย! เธอพูดอย่างกับว่าฉันเป็นคนที่สอบได้คะแนนดี แต่ทำอะไรไม่เป็นอย่างนั้นแหละ”หลี่นากลอกตาใส่ชางลั่ว“แล้วเธอกำลังมองหาอะไรอยู่? ในห้องนี้ไม่มีงานศิลปะที่มาจัดแสดงแล้วนะ”ชางลั่วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ฉันกำลังคิดว่าทำไมพี่ฉินเฉาถึงยังไม่มาสักที”หลี่นาเอ่ยออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว“ตอนนี้เขากำลังยุ่งกับเรื่องอื่นอยู่น่ะ”โรซี่บอกเธอ“โอ้ นานาน้อย ดูเธอสิ เธอกลายเป็นผู้หญิงหมกมุ่นไปแล้วนะ แค่เธอไม่ได้เจอพี่ฉินเฉาก็กลายเป็นแบบนี้ไปซะแล้ว”ชางลั่วอดไม่ได้ที่จะพูดจาหยอกเย้าเพื่อนรักของเธอ“ไปไกล ๆ เลยย่ะ ฉันก็แค่สงสัยเท่านั้นเอง”หลี่นามองค้อนเพื่อนสนิทของเธอด้วยใบหน้าอันแดงก˹า“เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ก็รู้จักภาพนี้ด้วยงั้นเหรอ?”ในขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่ดูสูงศักดิ์ก็เดินเข้ามา พร้อมกับผู้ชายต่างชาติผมสีทอง“ค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังเรียนวิจิตรศิลป์อยู่”ชางลั่วพยักหน้า พลางสงสัยว่าคนคนนี้เป็นใคร“หึ ๆ ได้ยินมาว่าภาพวาดนี้มีคำสาปของปีศาจอยู่ด้วย ไม่กลัวว่าถ้าอยู่ใกล้เกินไปแล้วจะถูกสาปงั้นเหรอ?”ชายวัยกลางคนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆชางลั่วอยากจะหัวเราะออกมาจริง ๆ ผู้ชายคนนี้พูดเหมือนพี่สาวโรซี่เลย“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงคะ งานศิลปะก็คืองานศิลปะ จะมีเรื่องไร้สาระแบบนั้นได้ยังไง”แต่ในเวลานี้โรซี่รู้
