ต้องโทรมาตามล่าฉันให้ฉันกลัวอีกรอบ?”“มะ ไม่ใช่แบบนั้น…..”หวังยวนรีบพูดออกมา “เรื่องคราวก่อนฉันต้องขอโทษด้วยจริง ๆฉันหวังว่านายจะไม่เก็บมันมาใส่ใจ… วันนั้นมันมืดไปหน่อย ไฟบนถนนก็ไม่ค่อยสว่างมากนัก บางทีฉันอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้…..”“อาจจะเป็นไปได้ก็ได้ เธอคงจะตาฝาดไปเอง เพราะตอนนั้นไม่มีใครอยู่กับฉันจริง ๆ”ฉินเฉากล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงที่จริงจังและน่าเชื่อถือไม่มีใครอยู่อย่างแน่นอน มีเพียงแต่ปีศาจสาวเท่านั้น“ใช่ ๆ ๆ ไม่มีใครทั้งนั้น ฉันตาฝาดไปเองจริง ๆ”หวังยวนรีบกล่าวออกมาคราวนี้ฉินเฉาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาแล้วทำไมวันนี้ผู้หญิงคนนี้ถึงได้พูดจาดีกับเขา?“เอาล่ะคนสวย นี่คงจะเรียกว่า ไร้เรื่องร้อนใจก็ไม่ถ่อไปวัด เธอมีเรื่องอะไรถึงได้โทรมาหาฉันล่ะ พูดมาเลยเถอะ”“น่าอายจริง ๆ …..”หวังยวนค่อนข้างที่จะลังเล “ที่จริงแล้วฉันอยากจะคุยเรื่องโครงการกับนาย… ฉันหวังว่านายจะสามารถร่วมมือกับฉันได้”“คุยเรื่องงานงั้นเหรอ?”ฉินเฉาผงะไปชั่วครู่หนึ่ง“เอาล่ะ คุณหวังคนสวย เธอเคยเห็นใครมาพูดคุยเรื่องงานกันทางโทรศัพท์หรือเปล่า?”“มะ ไม่เคย แต่ว่าฉันกังวลนี่นา…..”หวังยวนกล่าวออกมา“เลิกกังวลได้แล้ว เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน วันนี้ฉันมีธุระที่ต้องทำเพราะฉะนั้นวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยง พวกเราออกไปทานข้าวกัน แล้วก็พูดคุยเรื่องนี้กันบนโต๊ะอาหารไปด้วย”ฉินเฉากล่าวออกมาคนจีนชอบแก้ปัญหากันในขณะที่ทานอาหารไปด้วย“อืม… วันพรุ่งนี้ฉันจะ
