ฉินเฉามองโรซี่ด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก“ขอบคุณมากนะพี่ฉินเฉา ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะ เอาไว้วันหลังฉันจะชวนพี่มากินข้าวด้วยกัน”ชางลั่วเก็บตั๋ว พร้อมทั้งโบกมือให้ฉินเฉาอย่างมีความสุข จากนั้นเธอก็หันหลังและสะบัดผมหางม้าวิ่งหนีไป“ทำไมถึงให้ตั๋วเธอไปล่ะ?”ฉินเฉารู้ว่าโรซี่จะต้องใช้วิธีการบางอย่างในการเอาตั๋วของเขาไปให้ชางลั่วอย่างแน่นอน“ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ยังไงเรื่องนี้ก็จะต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว”โรซี่กล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้นนายก็เป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่า ไม่ว่าพวกมันจะมาด้วยวิธีไหน นายก็จะรับมือให้ได้”“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก พวกเธอเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น ถ้าหากตกอยู่ในอันตรายขึ้นมา พวกเธอสู้กับมันไม่ได้แน่”ฉินเฉารู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก และคิดว่าคราวนี้โรซี่กำลังทำให้เสียเรื่อง“แต่ถ้าเป็นแบบนั้นเธอจะเสียใจมากเลยนะ”โรซี่ยกมือสัมผัสใบหน้าของฉินเฉาอย่างแผ่วเบา “นายจะทำให้ผู้หญิงเสียใจลงงั้นเหรอ?”“แต่ฉันก็คิดถึงความปลอดภัยของพวกเธอเหมือนกัน…..”ฉินเฉาอธิบายเช่นนั้น“เรื่องนี้นายไม่จำเป็นต้องกังวลหรอก”โรซี่โผเข้ามากอดแขนของฉินเฉา “ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ ยังไงนายก็ยังมีฉันอยู่ นายไปจัดการเรื่องของนาย ส่วนฉันจะช่วยนายดูแลสาวน้อยทั้งสองคนเอง”“อืม”ฉินเฉาพยักหน้าด้วยความจำยอม “คงมีแต่จะต้องเป็นอย่างนั้น”ทั้งสองคนพูดคุยกัน ก่อนที่จะหันหลังกลับไปยังห้องจัดแสดงนิทรรศการแต่ในขณะนั้นเอง ณ บ้านของตระกูลถัง“แ
