เหมือนกับบอดี้การ์ดเหล่านี้หรอกนะ”เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาจนราวกับศพของบอดี้การ์ด ถังเสี่ยนเฮ่อก็ตัวสั่นด้วยความหวาดผวาถึงแม้ว่าจะต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความขุ่นข้องหมองใจ แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่…..“ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ดี ท่านกุนซือมั่นใจได้เลยครับ……”อันดับแรกต้องไปหาตั๋วสองใบเสียก่อน โอ้ ต้องลำบากอีกแล้ว“เจ้าคิดว่ามันลำบากงั้นเหรอ?”เพียงแค่กุนซือสบตาก็สามารถมองเข้าไปถึงจิตใจของถังเสี่ยนเฮ่อได้แล้ว“มะ ไม่ใช่อย่างนั้น…..”สีหน้าของถังเสี่ยนเฮ่อเปลี่ยนไปครั้งใหญ่ เขารีบโบกมือครั้งแล้วครั้งเล่า“เจ้าคงอยากให้ข้าทำให้เจ้ากลายเป็นหุ่นเชิดมากเลยสินะ”กุนซือกล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงอันเย็นชาแต่ในขณะที่เขากำลังโบกมืออยู่นั้น ถังจงผู้นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็พลันหมดสติและฟุบตัวลงไปบนโซฟาอย่างกะทันหัน“เสี่ยวจง!”ถังเสี่ยนเฮ่อตกตะลึง เขารีบเอื้อมมือไปโอบลูกชายเอาไว้อย่างรวดเร็วเขาพบว่าลูกชายของเขายังคงหายใจอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงหลับใหลไปเช่นนี้“นี่เป็นเพียงแค่การลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับเจ้าเท่านั้น”กุนซือที่อยู่อีกด้านกล่าวออกมาเบา ๆ “เขาจะหลับไปเป็นเวลาหนึ่งเดือน ในหนึ่งเดือนนี้จะไม่มีใครที่สามารถปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมาได้ทั้งนั้น ถ้าหากคราวหน้าเจ้ายังกล้าดูถูกข้าอีกล่ะก็ ลูกชายของเจ้าจะหลับใหลไปตลอดกาล”“ผะ ผมผิดไปแล้ว ท่านกุนซือได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย…..”ใบหน้าของถังเสี่ยนเฮ่อพลันซีดขาวเขาไม่สามารถหล
