เฉานึกถึงโรซี่ขึ้นมา“เขาชื่อว่าฉินเฉา”หลี่นาเอ่ยแนะนำทันที“ฉินเฉา เป็นชื่อที่ดี”หมินเสี่ยวชิวรีบกล่าวออกมา “และยังฟังดูกล้าหาญมาก”“ชมเกินไปแล้ว”ฉินเฉากล่าว และยิ้มออกมาเล็กน้อย“พวกเธอมารู้จักกันได้ยังไงเหรอ?”หมินเสี่ยวชิวคิดว่าการสร้างความคุ้นเคยนั้นถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี“พี่ฉินเฉาเป็นเพื่อนบ้านของฉัน…..พวกเรารู้จักกันในช่วงเรียนมัธยมปลาย”ท่าทางของหลี่นาดูมีความสุขมาก ราวกับว่าเธอกำลังนึกถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่ข้างบ้านฉินเฉา“นี่…..”หมินเสี่ยวชิวหยักหน้า “แล้วพี่ฉินเฉาก็ย้ายไปทำงานงั้นเหรอ?”“เรียกฉันว่าฉินเฉาจะดีกว่า”ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถเรียกเขาว่าพี่ฉินเฉาได้แต่เขาไม่สามารถบอกเธอตรง ๆ ได้ ดังนั้นเขาจึงบอกให้อีกฝ่ายเรียกชื่อของเขาแทน“ไม่ได้หรอก ฉันกับนานาน้อยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ ฉันก็จะต้องเรียกนายว่าพี่ฉินเฉาตามเธอสิ”หมินเสี่ยวชิวทำท่าเหนียมอาย นั่นทำให้ฉินเฉารู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมาเล็กน้อยทำไมตอนที่โรซี่ทำท่าทางแบบนี้ เขาถึงปล่อยให้เธอกินกระดูกด้วยความยินดีล่ะ?แต่เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้….ดูเสแสร้งเกินไป เขาจึงรู้สึกรังเกียจ“แล้วแต่เธอเถอะ”ฉินเฉาจำต้องกล่าวออกมา“ฮิ ๆ แล้วพี่ฉินเฉาย้ายไปทำงานอะไรเหรอ?”หมินเสี่ยวชิวเอ่ยถาม“เป็นยามน่ะ”ฉินเฉาตอบออกมาอย่างง่าย ๆหลี่นาที่อยู่ข้าง ๆ กะพริบตา คิดในใจว่าพี่ฉินเฉาเอาอีกแล้ว“เป็นยาม…..”หมินเสี่ยวชิวคิดในใจ ลุงมันเถอะ ยามเนี่ยนะ ถ้าหากไม่ใช
