อยให้เธอหนีรอดไปได้แน่!”ถังจงบีบแก้วไวน์ในมือแน่น แล้วกล่าวออกมาด้วยความเย็นชาความอับอายจากครั้งที่แล้ว เขาจะต้องมาเอาคืนในคราวนี้ทั้งหมดแต่ในเวลานี้ หลี่นาผู้ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปสู่กับดักกำลังนั่งพูดคุยกับฉินเฉาอยู่บนรถตำรวจ“พี่ฉินเฉา ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมพี่ถึงได้บอกว่าหัวใจของคนเรามันน่ากลัว”เธอกล่าวออกมาด้วยความหวาดกลัว “มันไม่ใช่ความผิดของฉันเลยแม้แต่น้อย แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ยังสามารถกลับขาวให้เป็นดำได้”“อืม ยัยนั่นคิดว่าตัวเองเป็นคนสูงส่งน่ะสิ”ฉินเฉากล่าวออกมา“ใช่ สิ่งที่ทำให้ฉันโกรธมากที่สุดก็คือการที่ฉันไม่ได้รับความเป็นธรรม ทั้งเพื่อนร่วมงานและผู้จัดการไม่พูดอะไรเพื่อช่วยฉันเลยสักคำและคนที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือผู้จัดการ เขาบอกให้ฉันไปขอโทษผู้หญิงคนนั้น!”“เขาคำนึงถึงผลประโยชน์ของร้านค้ายังไงล่ะ”ฉินเฉาเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าหากเธอขอโทษ คนอื่น ๆ ก็จะสามารถเข้ามาไกล่เกลี่ยให้พวกเธอเลิกแล้วต่อกันได้”“ทำไมล่ะ!”หลี่นากำหมัดเล็ก ๆ ของเธอด้วยความโกรธ ในขณะที่กล่าวว่า“ทำไมฉันจึงจะต้องยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อธุรกิจของเขาด้วย!”“บางครั้งศักดิ์ศรีก็สามารถถูกโยนทิ้งได้เพื่อเงิน”ฉินเฉาถอนหายใจออกมาด้วยแรงอารมณ์ตอนที่เขากำลังหางานทำอยู่นั้น เขาสามารถคิดถึงเรื่องศักดิ์ศรีได้ที่ไหน ถึงเขาจะไปขอร้องคุณปู่คุณย่าแต่ก็ไม่มีใครว่าจ้างเขาเลยสักคนสังคมช่างน่าเบื่อเหลือเกิน
