นายไปเที่ยวเถอะ”โรซี่โบกมือก่อนที่จะปิดกระจกรถเมื่อเห็นว่าตำรวจสาวไม่มีปัญหาอะไร เธอทำเพียงแค่ส่งคนลงไปเท่านั้น คนที่อยู่หน้าประตูจึงรู้สึกโล่งอกในขณะเดียวกัน พวกเขาก็แสดงท่าทีนอบน้อมต่อหญิงสาวและชายหนุ่มที่ลงมาจากรถคันนั้น“เชิญทั้งสองคนเข้าไปข้างในครับ ผมจะหาห้องดี ๆ ให้กับพวกคุณ”“ไม่จำเป็น”ฉินเฉาโบกมือ “พวกเราจะเข้าไปหาคนที่อยู่ข้างใน”“ค่ะ ที่ห้อง 203”หลี่นาที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวออกมา“เสี่ยวหยู่ รีบมาพาแขกทั้งสองท่านนี้ไปที่ห้อง 203 เร็ว!”ทันใดนั้นเขาก็ตะโกนออกมาทันที“ครับ!”บริกรคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมทั้งนำทางฉินเฉาและหลี่นาขึ้นไปยังชั้นสอง“ห้องนี้ครับทั้งสองท่าน”ทันใดนั้นเอง เสียงร้องเพลง [ถึงตายก็ยังรัก] ของคนไม่กี่คนก็ดังลอดออกมาจากห้อง 203ฉินเฉานึกย้อนไปถึงตอนที่เขาออกไปร้องเพลงกับเพื่อนร่วมงานในสถานีวิทยุของมหาวิทยาลัย ตอนนั้นพวกเขามักจะตะโกนแหกปากร้องเพลงของวงชิน (Shin) กันอยู่บ่อยครั้ง“โอ้ ดูวุ่นวายจริง ๆ”หลี่นาอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาเช่นนั้น“ถ้าหากเธอไม่ชอบ งั้นพวกเราจะกลับกันมั้ย?”ฉินเฉาตามใจหลี่นามาก“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวทุกคนจะว่าฉันเอาน่ะสิ”หลี่นาโบกมือ “ไปกันเถอะ พี่ฉินเฉา พวกเราเข้าไปกัน”เมื่อกล่าวเช่นนั้น หลี่นาก็เปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปข้างในผู้ชายและผู้หญิงที่กำลังร้องเพลงกันอยู่ต่างหันไปมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะแสดงความยินดีออกมาทางสีหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นหลี่นา
