อกของอีกฝ่ายนั้นไม่มีผลกระทบใด ๆ เลยแม้แต่น้อยอีกฝ่ายยังคงหัวเราะออกมา พร้อมทั้งใส่กุญแจมือลงบนข้อมือของเขาที่กำลังถือกระบองไฟฟ้าเอาไว้เฉินเจี้ยนเทาตกใจมาก หรือว่ากระบองไฟฟ้าอันนี้จะลืมชาร์จไฟ?แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็ในเมื่อเขาให้เสี่ยวซินชาร์จไปแล้ว หรือว่าเด็กคนนั้นจะไม่สนใจ และลืมแม้กระทั่งเรื่องนี้อย่างนั้นเหรอ? ถ้าเขากลับไปเมื่อไหร่ เขาจะต้องตบปากของเสี่ยวซินอย่างแน่นอนด้วยความประหลาดใจ เขาจึงดึงกระบองไฟฟ้ากลับมา และลองใช้มันกับตัวเองแต่การทดสอบนี้เกือบจะทำให้เขาขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดร่างกายของเฉินเจี้ยนเทาสั่นคลอนไปมาก่อนที่จะล้มลงไปบนพื้นกระแสไฟฟ้ายังคงวิ่งพล่านไปบนร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องเขารู้สึกอ่อนแรงไปทั่วทั้งตัว“ปะ ปะ เป็นไปได้ยังไง…..”เขาพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก เนื่องจากร่างกายกำลังชักเกร็งอย่างต่อเนื่อง“ทนดูไม่ได้จริง ๆ นายชอบทำร้ายตัวเองหรือไง?”ฉินเฉายื่นมือไปใส่กุญแจมืออีกข้างให้เฉินเจี้ยนเทาแต่ในขณะนั้นเอง เฉินเจี้ยนเทาก็รวบรวมพละกำลังเพื่อกระโจนตัวเข้าไปโจมตีฉินเฉาฉินเฉาไม่แม้แต่จะถอยหลัง กลับเป็นเฉินเจี้ยนเทาที่ก้าวถอยหลังออกไปชนกับตู้กระจกมือของเขาเอื้อมผ่านกระจกเข้าไปสัมผัสกับผืนผ้าใบของภาพวาดสีนรกขาวดำทันใดนั้นแสงสีขาวและดำก็พุ่งผ่านไปตามฝ่ามือ แขน และตรงเข้าสู่หัวใจของเขาฉินเฉาตกใจมาก เขารีบใช้ฝ่ามือเก้าเร้นลับทำลายแขนของเฉินเจี้ยนเทาอย่างทันท่วงทีแสงสีขาวแล
