หรอ?”ข้างกายเฉินเจี้ยนเทามีเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ซึ่งอายุประมาณ 6 – 7ขวบอยู่ด้วยเด็กผู้ชายคนนี้มีชื่อว่าเสี่ยวซิน ไม่มีชื่ออื่นนอกจากนี้ เขาเป็นเด็กกำพร้าที่เฉินเจี้ยนเทารับมาเป็นบุตรบุญธรรมและลูกศิษย์ของตัวเองในฐานะที่เป็นจอมโจรชื่อกระฉ่อนก้องโลก เขาคิดที่จะล้างมือจากการเป็นจอมโจรอยู่ตลอดเวลาแต่เขาไม่อาจปล่อยให้ความสามารถนี้สูญหายไปได้ จึงต้องหาวิธีสืบทอดเสี่ยวซินเป็นลูกศิษย์ที่มีค่าของเฉินเจี้ยนเทาเขาเป็นคนเฉลียวฉลาด มีโครงกระดูกที่ผิดรูป และยังมีพรสวรรค์ในด้านการประดิษฐ์“ใช่ ฉันได้แหล่งข่าวมาจากหลาย ๆ แหล่ง”เฉินเจี้ยนเทาพยักหน้า พร้อมทั้งเดินถือแล็ปท็อปของตัวเองมาจากทางหน้าต่าง และเปิดมันให้ลูกศิษย์ดู“ภาพวาดนี้มันอาจจะดูไร้ค่าก็จริง แต่อาจารย์ของนายได้วางแผนเอาไว้ และไม่คิดที่จะรามืออย่างแน่นอน เมื่อเวลานั้นมาถึงฉันจะซื้อบ้านพักในแคนาดาเพื่อพักผ่อนในบั้นปลายชีวิต และทุ่มเทกับการสอนทักษะพวกนี้ให้กับนาย”“อาจารย์ยังหนุ่มเกินไปที่จะล้างมือนะครับ”เสี่ยวซินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเช่นนี้ “น่าเสียดายที่ชื่อของอสูรราตรีจะต้องถูกลืมไปด้วย”“ไม่หรอก”เฉินเจี้ยนเทาส่ายหน้า “หลังจากที่ฉันล้างมือจากการเป็นจอมโจรฉันจะส่งต่อชื่อนี้ให้กับนาย”“จริงเหรอครับ?”เสี่ยวซินตื่นเต้นเป็นอย่างมาก “ผะ ผมจะพยายามอย่างหนัก และจะไม่ทำให้อาจารย์ต้องผิดหวังอย่างแน่นอนครับ!”เขาดีใจมาก เพราะเขารู้ว่าชื่อของอสูรราตรีนั้นหม
