อกมา“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจะต้องมากลัวแบบนี้เหรอ? เธอ เธอต้องรับผิดชอบ!”“จะให้ฉันรับผิดชอบอะไร นายพูดอะไรของนาย?”หวังยวนออกแรงดึงขาของตัวเองออกมา แต่มันไม่ขยับเขยื้อนแม้เพียงนิดฉินเฉาแรงเยอะขนาดไหนกัน?“ถ้านายไม่ปล่อย ฉันจะแจ้งตำรวจ!”“เธอก็โทรไปแจ้งเลยสิ ฉันจะเอาโทรศัพท์ให้เธอเอง”ฉินเฉาใช้มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา แล้วยื่นให้หวังยวน “เธอให้ตำรวจเป็นคนตัดสินเองก็แล้วกันว่าใครเป็นคนผิดเธอเตะฉันอย่างไม่มีเหตุผล แล้วยังพูดจาให้ฉันหวาดกลัวอีก ตอนฉันกำลังป้องกันตัวอย่างถูกกฎหมายอยู่เท่านั้น”“ฉันผิดไปแล้ว…นะ พี่ใหญ่ผู้เก่งกาจของฉัน”หวังยวนรีบร้องขอความเมตตาอย่างรวดเร็วนี่เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงทะนงตัวอย่างเธอเอ่ยขอร้องเช่นนี้หากไม่ขอร้องคงจะไม่ได้ เพราะว่าเธออยากจะออกจากสถานที่น่ากลัวนี้ใจจะขาดอยู่แล้ว“เธอ เธอแน่ใจนะว่าเข้าใจผิด?”“ฉันแน่ใจ แน่ใจมาก ๆ!”หวังยวนพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า“อืม… เธอเป็นคนตาฝาดไปเอง…..”ฉินเฉายอมปล่อยขาของหวังยวนเสียทีหวังยวนรีบวิ่งไปที่รถของตัวเองทันทีราวกับกระต่ายที่กำลังตื่นกลัว“เฮ้ ทำไมเธอถึงวิ่งเร็วอย่างนั้นล่ะ?”“ฉันก็จะรีบออกไปจากสถานที่แบบนี้น่ะสิ!”“แต่เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเธอตาลาย?”“ฉันไม่ได้บอกนายหรือไงว่าอย่าไว้ใจคำพูดของผู้หญิง”หวังยวนกล่าว ก่อนที่จะเปิดประตูและขึ้นไปบนรถ “ลาก่อน นายอยู่คนเดียวไปเถอะ!”จากนั้นเธ
