อสัญญาว่าจะไม่เตะฉันอีก”ฉินเฉากล่าวออกมา“ได้ ฉันสัญญา”หวังยวนพยักหน้าฉินเฉาจึงปล่อยน่องขาของหวังยวนลง“นั่นหลี่นานี่!”หลังจากที่หวังยวนเอาขาลงมาได้แล้ว เธอก็ชี้ไปทางด้านหลังของฉินเฉาทันทีเมื่อฉินเฉาหันหลังไปดู เธอก็ยกเท้าขึ้นมาเตะอีกครั้ง“อย่าไว้ใจคำสัญญาของผู้หญิง!”หวังยวนเอ่ยปากออกมาแต่ในขณะนั้นเอง ฉินเฉาก็หันกลับมาอย่างรวดเร็วและคว้าน่องขาของหวังยวนเอาไว้ได้อีกครั้งหวังยวนไม่คิดไม่ฝันว่าฉินเฉาจะตอบสนองได้อย่างรวดเร็วถึงขนาดนี้ยิ่งไปกว่านั้นเขายังคว้าได้อย่างแม่นยำมากด้วย“นะ นายปล่อยฉันนะ!”หวังยวนพยายามดิ้นรน แต่ขาของเธอก็ไม่หลุดออกไปจากมือของอีกฝ่ายสักทีเธอจะเอาแรงอันมหาศาลนั้นมาจากไหน“ไม่ปล่อย ถ้าฉันปล่อย เธอก็เตะอีกน่ะสิ”“ฉันไม่ใช่ลาสักหน่อย”หวังยวนกล่าวออกมาด้วยความโมโห“นี่เธอเตะคนเก่งกว่าลาอีกเหรอ?”ฉินเฉากล่าวออกมาอย่างสบายใจ“ตาบ้า ฉันไม่เตะแล้ว พอใจหรือยัง!”“ไม่ ฉันได้ยินคนบางคนบอกมาว่าอย่าไว้ใจคำสัญญาของผู้หญิง”ฉินเฉาฉีกยิ้มออกมาหวังยวนโมโหจนแทบจะตายเสียให้ได้ เธอไม่คิดว่าจะต้องมาเดือดร้อนเพราะคำพูดของตัวเองมาก่อนแบบนี้มันดีแล้วงั้นเหรอ?เธอจะไม่สามารถเป็นอิสระได้ ถ้าหากเขายังจับน่องขาของเธอแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆนี่ไม่ใช่การทำให้ตัวเองเสียเปรียบหรอกเหรอ?“ก็ถ้านายไม่ไปมีชู้ แล้วฉันจะเตะนายทำไม!”หวังยวนกล่าวออกมาด้วยความโกรธ“ฉันมีชู้? ฉันไปมีชู้ตอนไหน?”ฉินเฉายังคงกล่าวออกมาอย่างไ
