ป็นแสงสีเงินในชั่วพริบตาแรงระเบิดครั้งใหญ่ทำให้อาคารเรียนสั่นไหว พร้อมทั้งมีฝุ่นฟุ้งตลบเป็นจำนวนมาก“นี่คือจุดจบของการต่อต้านพระเจ้ายังไงล่ะ!”เกบารากล่าวด้วยความภาคภูมิใจจากนั้นเขาจึงหันหน้าไปหาโรซี่แล้วกล่าวว่า“ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะต้องจัดการกับเจ้าแล้ว”“คนที่ช่วยชีวิตของฉันเอาไว้ยังไม่ตายเลย แล้วจะถึงตาฉันได้ยังไงล่ะ”โรซี่ใช้นิ้วเรียวหยิบกริชออกมาด้วยความระมัดระวัง“ความโง่ของปีศาจมันช่างน่าสิ้นหวังเสียจริง”เกบาราหัวเราะเยาะ “โดนหอกศักดิ์สิทธิ์ของข้าเข้าไป มันจะยังมีชีวิตรอดอยู่อีกได้ยังไง หยุดความเพ้อฝันที่แสนอวดดีของเจ้าเสียที แล้วหันมายอมรับความจริงที่เจ็บปวดเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้ซะ”“ฉันต้องพูดประโยคนั้นกับแกต่างหากล่ะ”โรซี่กล่าวเสียดสีพร้อมทั้งฉีกยิ้มออกมา“โง่เขลายิ่งนัก”เกบารายื่นมือออกไป และเหวี่ยงโซ่ที่สร้างขึ้นมาด้วยแสงสีเงินเข้าใส่ร่างของโรซี่เคร้ง!แต่ในขณะนั้นเอง กระบี่สีขาวก็พลันพุ่งลงมาจากท้องนภา และฟันโซ่เส้นนั้นให้ขาดออกจากกัน“อะไรกัน!”เกบาราผงะด้วยความตกใจ “ยังมีใครมาช่วยเหลือเจ้าอีกงั้นเหรอ!”“ขอโทษที ตอนนี้มีฉันอยู่ที่นี่คนเดียวเท่านั้น”ฉินเฉาปรบมือ ก่อนที่จะเดินฝ่าออกมาจากกลุ่มควัน“นี่มันอะไรกัน!”เกบาราตกใจมากเมื่อเห็นว่าฉินเฉายังคงปลอดภัยดี “จะ เจ้าไม่เป็นอะไรเลยได้ยังไง? ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งพลังของแสงศักดิ์สิทธิ์ได้แท้ ๆ! มันจะเป็นไปได้ยังไง!”“มนุษย์นกอย่
