เหวยเสี่ยวหลงโกรธมาก หากจะบอกว่าเขาเป็นรองหัวหน้าก็ควรที่จะปรึกษาเขาด้วยไม่ใช่หรือไงกลุ่มผู้ตามจีบหลี่นาเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่“เอาล่ะ แล้วเราจะดวลกันยังไง”ฉินเฉาเอ่ยถามอย่างช้า ๆ“ถึงแม้ว่าพวกเราจะมีพวกเยอะกว่า แต่พวกเราก็ไม่คิดที่จะรังแกนายหรอก พวกเราจะออกไปสู้กันเพียงแค่สองคนเท่านั้น”ต่งหลิงหยู่ชี้ไปที่ตัวเองและเหวยเสี่ยวหลงที่อยู่ข้าง ๆ “ตราบใดที่นายสามารถเอาชนะพวกเราสองคนได้ นายก็พาหลี่นาไปได้เลย กลุ่มของพวกเราจะถูกยุบทันที และตั้งแต่นี้ต่อไปพวกเราก็จะไม่มาคุกคามหลี่นาอีก”เหวยเสี่ยวหลงได้ฟังต่งหลิงหยู่ที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวออกมา เขาก็โมโหจนจมูกบี้แบนเขาคิดในใจ ถุย ดันโง่พูดออกมาอย่างอวดดีขนาดนี้ ถ้าหากแพ้ขึ้นมาจะทำยังไงดังนั้นเขาจึงจ้องหัวหน้ากลุ่มเขม็ง ด้วยสีหน้าที่ไม่น่ามองเท่าไหร่นัก“ฉันเรียนมวยสานต่ามาเป็นเวลาสองปี อย่าหาว่าฉันรังแกนายก็แล้วกัน”ต่งหลิงหยู่ตบหน้าอกและกล่าวออกมา “ส่วนรองหัวหน้าของเราก็เป็นคาราเต้สายดำ ถ้าหากเขาไม่ได้โม้ล่ะก็ นายก็ไม่มีความหวังที่จะเอาชนะพวกเราได้เลยแม้แต่น้อย”เหวยเสี่ยวหลงชักอยากจะอัดคนขึ้นมาถุย อะไรคือถ้าหากฉันไม่ได้โม้“ฉันเป็นคาราเต้สายดำมาตั้งแต่ปีที่แล้ว”เขารีบกล่าวออกมาเพราะเกรงว่าหลี่นาจะดูถูกเอาได้ “ฉันมีใบรับรองมายืนยันด้วยนะ”“ฉันรู้แล้ว แล้วพวกเราจะเริ่มดวลกันเมื่อไหร่”ไม่ว่าจะเป็นมวยสานต่าหรือว่าคาราเต้ ฉินเฉาก็ไม่เห็นมันอยู่ในสายตา
