ฉาก็จะให้ชางลั่วจูบพี่ด้วยงั้นเหรอ”“ถ้าหากเป็นชางลั่วจะต้องจูบที่แก้มอยู่แล้ว การจูบเป็นสิ่งที่สวยงาม พี่ฉินเฉาของเธอจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นมาเอาเปรียบได้ยังไง”ฉินเฉากล่าวราวกับว่ามันเป็นการกระทำที่ดีอย่างนั้นแหละ…..หลี่นารู้ว่าตัวเองไม่สามารถพูดอะไรออกมาแบบฉินเฉาได้เพราะว่าเธอไม่ได้หน้าหนาเหมือนกับพี่ฉินเฉา“อะ อืม…”หลี่นาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมกับสบตาฉินเฉา ก่อนที่จะแนบริมฝีปากเข้าหาเขาอย่างช้า ๆเมื่อคนสองคนที่ชอบพอกันกำลังจูบกัน พวกเขามักจะหลับตาลงถ้าหากอีกฝ่ายลืมตาขึ้นมา นั่นแปลว่าเขาอาจจะไม่จริงจังกับเรื่องนี้เท่าไหร่นักหรือก็คืออีกฝ่ายอาจจะไม่มีความรู้สึกอะไรแต่เห็นได้ชัดว่าฉินเฉาและหลี่นาไม่ได้เป็นแบบนั้น ทั้งสองคนหลับตาลงอย่างไม่รู้ตัวพวกเขาเพียงรู้สึกว่า ราวกับมีแม่เหล็กที่ดึงดูดให้ริมฝีปากแนบชิดกันอย่างช้า ๆแต่ในขณะนั้นเอง เสียงอุทานก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน“บัดซบ ปล่อยนานาน้อยของพวกเราเดี๋ยวนี้”ทั้งคู่ต่างตกใจ พวกเขาลุกขึ้นยืนแล้วรีบหันไปมองจากนั้นจึงพบว่ามีนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งกำลังยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าโรงอาหารแต่ละคนจ้องมองฉินเฉาด้วยความโกรธแค้น ราวกับฉินเฉาได้แย่งชิงเอาสมบัติที่พวกเขาหวงแหนที่สุดไป“อ๊ะ… พวกเขา…..”หลี่นาอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างกะทันหัน“นายกล้าดียังไง”นักศึกษาคนหนึ่งผู้เป็นหัวโจกสวมปลอกแขนที่เขียนคำว่า นานาน้อย เอาไว้เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม พร้อมกั
