ขอพูดเอาไว้ตรงนี้ ว่าตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ นายเลิกคิดที่จะมาแตะต้องนางฟ้าของพวกเราได้เลย”“เพื่อนร่วมชั้นต่ง นายบ้าไปแล้วเหรอ”หลี่นาขมวดคิ้วมองไปยังหัวหน้ากลุ่มผู้ตามจีบหลี่นา “นายกำลังเข้ามายุ่งกับชีวิตส่วนตัวของฉันอยู่นะ”“ก็ฉันชอบเธอนี่ นานาน้อย”ต่งหลิงหยู่รีบกล่าวออกมา “สมาชิกที่อยู่ข้างหลังก็ชอบเธอเหมือนกัน ใช่มั้ยพวกเรา”“ใช่แล้ว นานาน้อย พวกเรารักเธอนะ”“เธอคือนางฟ้าของพวกเรา”เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหลังพากันตะโกนออกมาเสียงดัง“น่าเบื่อที่สุด”หลี่นารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าที่พี่ฉินเฉาจะได้อยู่กับเธอ แต่กลับต้องมาเจอกับกลุ่มที่น่ารำคาญแบบนี้ ช่างน่ารำคาญจริง ๆฉินเฉาเองก็รู้สึกอึดอัดเช่นเดียวกัน ดูเหมือนว่าแผนที่จะเข้าไปในป่ากันสองต่อสองจะล่มเสียแล้ว“ดูนั่นสิ รองหัวหน้ามาแล้ว”“ถ้าหากรองหัวหน้าอยู่ด้วย เขาจะต้องเอาหัวใจของนางฟ้ากลับคืนมาได้อย่างแน่นอน”กลุ่มคนที่ตามจีบหลี่นาต่างพูดคุยกัน“ใครมันกล้ามาแตะต้องนานาน้อยของฉัน”ถึงแม้ว่าจะยังไม่เห็นตัว แต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นมาก่อนเสียงคำรามลั่นดังเข้ามาในโรงอาหารพ่อครัวที่ผัดข้าวผัดทั้งสองจานเสร็จแล้ว ไม่กล้าที่จะเรียกให้พวกเขาออกมาเอาอาหาร เขาได้แต่หลบซ่อนตัวอยู่อีกด้านเพื่อดูละครฉากนี้การเป็นวัยรุ่นนั้นเป็นเรื่องที่ดีในอดีตตอนที่เขาอยู่กับคนที่ชอบ เขายังต้องแอบทำอะไรลับ ๆ ล่อๆ ด้วยความเขินอายแต่ดูสมัยนี้สิ
